Gubbacchi

ಜೀವನ-ಚಿತ್ರ

2012-02-07T00:42:00.000-08:00

ಮಸಿ ಹಿಡಿದ ಮನಕೆ
ಮನಬಂದಂತೆ ಬಳಿದೆ ಬಣ್ಣ

ಚಿತ್ರ ವಿಚಿತ್ರವಾದ ಬಣ್ಣ
ತೆರೆಸಿತು ನೆನಪಿನ ಕಣ್ಣ

ಕಣ್ಣ ರೆಪ್ಪೆ ಮಿಟುಕಲು
ಹೊಳೆಯಿತು ಸೂರ್ಯ ರಶ್ಮಿ ಸಣ್ಣ

ತೆರೆದ ಚಿತ್ತದ ಮೇಲೆ ಹೊಳೆದ ರಶ್ಮಿ
ಬಿಡಿಸಿತು ಕತ್ತಲು - ಬೆಳಕಿನ ಜೀವನದ ಹಣ್ಣ

Many moods of Shankar Mahadevan @ Yahoo!

2012-01-31T23:57:00.000-08:00

ಸಮುದ್ರ ತೀರ ...

2012-01-24T01:28:00.000-08:00

ಅಲೆ ಅಲೆ ಸಾಗುತಿದೆ...

ಮಿರಿ ಮಿರಿ ಮಿಂಚುತಿದೆ...

ಕೆಂಪನೆ ಹೊಳೆಯುತಿದೆ...

ಕಣ್ಣನೆ ಮುಚ್ಚಿಸಿದೆ...

ಹಸಿರನೆ ಹೊಮ್ಮುತಿದೆ...

ಮೊಸರನು ಚೆಲ್ಲುತಿದೆ...

ನಕ್ಷತ್ರವ ಹೋಲುತಿದೆ...

ಕೈಯಲಿ ನಲುಗುತಿದೆ...

ಒಗಟನು ಸಾರುತಿದೆ...

ನೀರಲಿ ಮುಳುಗುತಿದೆ...

ದೋಣಿಯು ಸಾಗುತಿದೆ...

ಮಂಜನು ಒಯ್ಯುತಿದೆ...

ವಿದಾಯ ಹೇಳುತಿದೆ...

ನಮ್ಮೂರಿನ ಹಕ್ಕಿಗಳು

2012-01-02T00:27:00.000-08:00

ಅಂಜೂರ...

2011-12-08T23:59:00.001-08:00

ಚಿಗುರೆಲೆ

ತೆರೆಗೆಲೇ

ಹಸಿರಿನ ನಡುವೆ

ಗೊಂಚಲು

ಜೋಡಿ

ಬುಡದಿಂದ ತಲೆಯವರೆಗೆ

ಮುಮ್ಮುಖ

ಮೇಲ್ಮುಖ

ನನ್ನ ನೆನಪಿದೆಯಾ?

ಒಂದು ಪ್ರಯತ್ನ...

2011-11-21T04:18:00.000-08:00

ಲಾಲ್ ಬಾಗ್ ಉದ್ಯಾನವನದ ಸುತ್ತ-ಮುತ್ತ...

2011-11-11T04:28:00.001-08:00

ಹಚ್ಚುವೆವು ಕನ್ನಡದ ದೀಪಾ...

2011-11-11T03:53:00.000-08:00

ಖಾಲಿ ಮನಸ್ಸು

2011-11-08T22:38:00.000-08:00

ಮನೆಯೆಲ್ಲಾ ಖಾಲಿ
ಮನಸ್ಸೆಲ್ಲಾ ಖಾಲಿ ಖಾಲಿ

ಹೋಗುವಾಗ ಬರುವ ನಂಬಿಕೆಯಿಲ್ಲ
ಇರುವಾಗ ಜೊತೆಗಿರುವ ಕನಸಿಲ್ಲ

ಇದ್ದ ಒಂದಷ್ಟು ದಿನ ಪ್ರೀತಿ-ಸ್ನೇಹ
ಹೋದ ಗಳಿಗೆಯೇ ಬರಿಯ ನೆನಪಿನ ದೇಹ

ಬದುಕಬೇಕೆಂಬ ಬದುಕಿಗೆ ಹಿಂದಿಲ್ಲ ಮುಂದಿಲ್ಲ

(ನನ್ನ ಗೆಳತಿ ಮನೆಗೆ ಹೋದ ಗಳಿಗೆ ಹೊಳೆದ ಕವನ)

ನರ್ಮದೆಯ ತೀರದಲ್ಲಿ.....

2011-11-08T19:25:00.000-08:00

ನರ್ಮದೆಯ ತೀರದಲ್ಲಿ
ನರುಗೆಂಪು ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ
ಕೆಂದುಟಿಗಳ ಕೆಂಪಿನಲ್ಲಿ
ಹೊಮ್ಮಿತ್ತು ಆ ಹೊಸ ಪ್ರೇಮ ||

ಇಳಿಬಿಟ್ಟ ಕೂದಲಲ್ಲಿ
ಹಣೆಗಿಟ್ಟ ಬೊಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ
ಮುದ್ದುಗರೆವ ಮುಖದಲ್ಲಿ
ಸುರಿದಿತ್ತು ಆ ಹೊಸ ಪ್ರೇಮ ||

ನಲಿವ ಗೆಜ್ಜೆಗಳಲ್ಲಿ
ಬಳೆಯ ಕಿಣಿಕಿಣಿಯಲ್ಲಿ
ಮಿಂಚು ನೋಟಗಳಲ್ಲಿ
ನಲಿದಿತ್ತು ಆ ಹೊಸ ಪ್ರೇಮ ||

ಬೆಳದಿಂಗಳ ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ
ತಂಪನೆಯ ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ
ಮಲ್ಲಿಗೆಯ ಕಂಪಿನಲ್ಲಿ
ಬೆಳೆದಿತ್ತು ಆ ಹೊಸ ಪ್ರೇಮ ||

ಹೊಳೆವ ಕರಿಮಣಿಯಲ್ಲಿ
ಬೆಳ್ಳಿ ಕಾಲುಂಗುರದಲ್ಲಿ
ತುಂಬು ಹೃದಯದ ಪ್ರೀತಿಯಲ್ಲಿ
ಪರಿಪೂರ್ಣಗೊಂಡಿತ್ತು ಆ ಹೊಸ ಪ್ರೇಮ ||

(ಪವನ್ ಅಮ್ಮನ ಹೆಸರಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಅವರ ಹಾಗು ನೇತ್ರರ ಮದುವೆ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ...)

ಶಿವನ ಸಮುದ್ರದ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ .....

2011-07-21T01:43:00.000-07:00

ಅರಳು ಮಲ್ಲಿಗೆ??? ......

ಕೆರಳಿದ ಕೇಸರ ....

ಬೆಳಗು - ಸೋಮನಾಥದ ದ್ವಾರ...

ಸೋಮನಾಥ ವೈಭವ ...

ಮುಟ್ಟಿದೆ ಗಗನ ....

ಗರ್ಭ-ಗುಡಿ...

ಧ್ಯಾನ...

ಭರಚುಕ್ಕಿ .....

ಗಗನ ಚುಕ್ಕಿ -1

ಗಗನಚುಕ್ಕಿ -2

ನೀರೆಯರ ನೀರಾಟ.....

ಸೂರ್ಯಕಾಂತಿಯ ಹೆಸರು ಹೇಳಬೇಕೇ ?

ಮುಸ್ಸಂಜೆಯ ಮಿರುಗು ...

ಅನುಭವ ಮಂಟಪ ...

ನಿತ್ತ ಭಂಗಿ ಹೇಗಿದೆ?

ಈ ಸುಂದರ ಮಸ್ಸಂಜೆಯ...ಈ ತಂಪಿನ ....

ಮಂಡ್ಯದ ಗದ್ದೆ ....

ಸಾಕಿನ್ನು, ಬನ್ನಿ ಎಲ್ಲ ಮನೆಗೆ ಹೋಗುವ...

ಕ್ಯಾಮೆರಾದಿಂದ ಹೊರಬಂದ ಭಾವನೆಗಳು ...?!!!

2011-05-17T21:37:00.000-07:00

ಅಕ್ಕಿ ಮುಡಿ ಕಟ್ಟಿದ ವೀರ :)

ಹೇಗಿದೆ ನನ್ನ ನೋಟ ;) ???

ಉಫ್ಹ್ ಸೈಕಲ್ ರಿಪೇರಿ !!!

ಪೂಜೆಯ ತಯಾರಿಯಲ್ಲಿ...

ಕಪ್ಪು-ಬಿಳುಪು

ಮತ್ತೊಂದಿಷ್ಟು ....

2011-02-03T00:28:00.000-08:00

ಕ್ಯಾಮೆರಾ ಕಣ್ಣಿನಿಂದ .... :)

2010-10-10T20:37:00.000-07:00

Sarod performance by Ustads (Amjad Ali Khan, Aman Ali Khan, Ayan Ali Khan)

ಶಿವಗಂಗೆ ಬೆಟ್ಟ

ಉಫ್ಫ್...

ಸನ್ಮಾನ ...

ಕೆಂಗುಲಾಬಿ .....

ಪಾರಿಜಾತ ...

Behind the scene :)

ಕೈಹಿಡಿದು ಮುನ್ನೆಡೆಸಿ ಮುಂದೆ ...

Laantaana...

ಹೊರನಾಡು ...ಟೀ ...

ಚಿಗುರಿದ ಕನಸು ...

Half wet....

Guess who am I ?

ಗಾಂಧೀ ತಾತ ...

ಚಿಗುರು ..

ನಾನೇ ರಾಜ ...

2009

2009-01-01T19:48:00.000-08:00

ನಿಮಗೂ ನಿಮ್ಮ ಕುಟುಂಬದವರೆಲ್ಲರಿಗೂ ಹೊಸ ವರ್ಷದ ಹಾರ್ದಿಕ ಶುಭಾಶಯಗಳು.

ನನ್ನೊಳು ನೀ ನಿನ್ನೊಳು ನಾ!!!

2007-10-02T20:50:00.000-07:00

ಕಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ಸೆರೆಹಿಡಿದ ಆ ಚಿತ್ರ ಮರೆಯಲಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ!!! ಅದೆಂಥ ತನ್ಮಯತೆ, ತಾದ್ಯಾತ್ಮ!!! ಎಲ್ಲರೂ ಸುತ್ತುವರಿದು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರೂ ಅವಳು ಮಾತ್ರ ಅವನನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಬೇರೇನನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವನು ಕೂಡ ಅವಳ ಮುಖವನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ. ಹಾಗೆ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಅವಳ ದೃಷ್ಟಿ ನಾಚಿ ಬಾಗಿದಂತೆ ಅನ್ನಿಸಿತು. ಅದು ತನ್ನ ಭ್ರಮೆ ಅಂತ ಖಾತರಿ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವವರೆಗೆ ಪುನಃ ಪುನಃ ಆ ಶಿಲ್ಪವನ್ನೇ ನೋಡಿದಳವಳು. ಆ ಶಿಲ್ಪಕಲಾ ಪ್ರದರ್ಶನದಲ್ಲಿ ಅಷ್ಟೊಂದು ಆಕರ್ಷಿಸಿದ ಶಿಲ್ಪ ಇನ್ನೊಂದಿಲ್ಲ. ಎಷ್ಟೋ ಶಿಲ್ಪಗಳನ್ನು ನೋಡಿದ್ದಿದೆ. ಆದರೆ ಇದರಷ್ಟು ಮನಃ ಕೆಡಿಸಿದ, ತೃಪ್ತಿ ನೀಡಿದ ಕಲಾಕೃತಿ ಇನ್ನೊಂದಿಲ್ಲ. ಅಮೃತ ಶಿಲೆಯಲ್ಲಿ ಕೆತ್ತಿದರೂ ಅದು ನಿಜವೋ ಎಂಬಂತೆ ಅದರಲ್ಲಿ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ತುಂಬಿದ್ದಾರೆ. ನಿಜಕ್ಕೂ ಅದರಲ್ಲಿ ಜೀವ ತುಂಬಿದವರನ್ನು ಮನಸಾರೆ ಅಭಿನಂದಿಸಿ, ಕಣ್ಣ್ಮುಚ್ಚಿ ಖರೀದಿಸಿ ಮನೆಗೆ ತಂದಳವಳು.

ನಡುಮನೆಯ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟ ಗಾಜಿನ ಟಿಪಾಯಿಯನ್ನಲಂಕರಿಸಿತು ಆ ಮೂರ್ತಿ. ಸೂರ್ಯ ತನ್ನ ಬೆಳಿಗ್ಗಿನ ಮೃದು ರಶ್ಮಿಯನ್ನು ಬಾಗಿಲ ಸಂಧಿಯಲ್ಲಿ ತೂರಿಸಿ, ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ಸುಡು ಬಿಸಿಲನ್ನು ಸೂರಿನ ಗಾಜಿನೊಳಗೆ ಹದವಾಗಿ ಹಾಯಿಸಿ, ಸಂಜೆಯ ಕೆಂಪುನ್ನು ಕಿಟಕಿಯಲ್ಲಿ ಕಳುಹಿಸಿ, ಆ ಮಂಗಳ ಮೂರ್ತಿಯನ್ನು ಸ್ಪರ್ಷಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ರಾತ್ರಿಯ ಹಾಲು-ಬೆಳದಿಂಗಳ ನುಡುವೆಯೂ ಅದು ಎದ್ದು ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು. ಕೃತಕ ಬೆಳಕಿನ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಇದ್ದರೂ ನೈಜ ಬೆಳಕು ಆ ವಿಗೃಹದ ಮೇಲೆ ಬೀಳುವ ಹಾಗೆ ಇಟ್ಟಿದ್ದಳವಳು. ಆ ಮುಗ್ಧ, ದಿವ್ಯ, ವರ್ಣಿಸಲೇ ಕಷ್ಟವಾದ ರಾಧಾಕೃಷ್ಣ ಮೂರ್ತಿಯ ಎದುರು ಬಂದು ನಿಂತರೆ ಏನೋ ಒಂದು ಅವ್ಯಕ್ತವಾದ ಖುಷಿ ಅವಳಿಗೆ.

ದಿನವೂ ವೃಂದಾವನದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರ ಕಣ್ತಪ್ಪಿಸಿ ಅವನಿಗಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದ ಅವಳ ಕಣ್ಣನ್ನು ಸದ್ದಿಲ್ಲದೆ ಬಂದು ಮುಚ್ಚುತ್ತಿದ್ದ. ಅವಳ ಹುಸಿ ಕೋಪವನ್ನು ತನ್ನ ಮುದ್ದು ಮುಖ ತೋರಿಸಿ ಓಡಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ರಾಧೆ ತರುವ ಹಾಲನ್ನು ಕುಡಿಯಲು ಸತಾಯಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ಕೋಲಾಟ ಆಡುವಾಗ ಬೇಕಂತಲೇ ತಪ್ಪು ಮಾಡಿ ಅವಳೇ ಕಲಿಸಲಿ ಅಂತ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದ. ತಪ್ಪಿಸಿ ಓಡುವ ಅವಳ ಜಡೆ ಹಿಡಿದು ಪಾರಿಜಾತ ಮುಡಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ನಾಚಿ-ನೀರಾಗುವ ಅವಳ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನ ಹಾಗೆಯೇ ನಿಂತು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ. ತೊಡೆಯ ಮೇಲೆ ತಲೆಯಿರಿಸಿ, ತನ್ಮಯತೆಯಿಂದ ಕೊಳಲಗಾನ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದ ಅವಳ ಹಣೆಗೆ ಹೂಮುತ್ತಿಡುತ್ತಿದ್ದ. ಅವಳ ಮುಗ್ಧ ಬಟ್ಟಲು ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಪ್ರತಿಬಿಂಬ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದ.

ಅವಳೂ ಅಷ್ಟೆ, ಅಡಗಿ ಕುಳಿತು ಅವಳಿಗಾಗಿ ಹುಡುಕುವ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು, ಸಿಗದಿದ್ದಾಗ ತೋರುವ ಅಸಹನೆಯನ್ನು ನೋಡಿ ಖುಷಿ ಪಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ಹಾಲು, ಬೆಣ್ಣೆ-ಮೊಸರುಗಳನ್ನು ಅವನಿಗಾಗಿ ಮೀಸಲಿಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅವುಗಳನ್ನು ತಿಂದು ಅವನು ಬೀರುವ ಒಂದು ಹೂನಗೆಗಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅವನು ಬರುವ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಹೂಹಾಸಿರುತ್ತಿದ್ದಳು. ಕೊಳಲ ಗಾನ ಕೇಳುತ್ತ ಅವನಲ್ಲಿ ಒಂದಾಗುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅವನಿಗಿಷ್ಟವಾದ ಹೂಗಳನ್ನೇ ಆರಿಸಿ, ಹೂಮಾಲೆ ಕಟ್ಟಿ, ಅವನ ಕೊರಳಲ್ಲಿಟ್ಟು, ವಿಶಾಲ ವಕ್ಷದಲ್ಲಿ ತನ್ನನ್ನು ಹುದುಗಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ಕೃಷ್ಣನ ಎದುರಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ರಾಧೆ ಹೆಣ್ಣಾಗುತ್ತಿದ್ದಳು.

ರಾಧೆಯ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಸೂಸುವ ಸಮರ್ಪಣೆ, ಕಷ್ಣನ ತುಂಟ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಹೊಳೆಯುವ ಮಧುರ ಪ್ರೀತಿ ಬಹುಷಃ ಮತ್ತೆಲ್ಲು ನೋಡದಂತೆ ಅವಳನ್ನು ಆ ಪ್ರತಿಮೆಯ ಎದುರಿಗೆ ಕಟ್ಟಿಹಾಕಿದೆ.

ರಾಧೆ ಹಿಡಿದಿರುವ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಹೂವು ಹೇಳುತ್ತಿದೆ, "ರಾಧೆ ಕೃಷ್ಣನವಳು, ಕೃಷ್ಣ ರಾಧೆಯವನು" ಅಂತ. ಕದ್ದು ನೋಡುವ ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ರಾಧೆಯೇ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದಳು. ಕೃಷ್ಣ ಆಡದ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಮಾತು ರಾಧೆಗಷ್ಟೇ ಕೇಳುತ್ತಿದೆ. ಅವನ ಮೌನದ ನೋಟದಲ್ಲೂ ಪ್ರೀತಿ ಉಕ್ಕುತ್ತಿದೆ. ಏನೂ ಹೇಳದೆ ಎಲ್ಲ ಅರ್ಥವಾಗಿದೆ!!!

ಕಲಾ ಸಂಸ್ಕಾರ

2007-08-17T22:51:00.000-07:00

"ಗೋಖಲೆ ವಿಚಾರ ಸಂಕೀರ್ಣ" (ಬಸವನಗುಡಿ ರಸ್ತೆ)... ಇಲ್ಲಿ ಯಾವಾಗಲೂ ಎನಾದರೊಂದು ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಇದ್ದೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಸಂಜೆ ೬.೩೦ ಕ್ಕೆ ಪ್ರಾರಂಭವಾದರೆ ಮುಗಿಯುವುವಾಗ ಸಾಧಾರಣ ೭.೩೦ - ೮.೦೦. ಹೆಚ್ಚು ಅಂದರೆ ೮.೩೦ ಎಲ್ಲ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳಿಗೆ ಮಂಗಳ ಮುಗಿದಿರುತ್ತದೆ. ಆಫೀಸಿನಿಂದ ಬರುವಾಗಲೇ ೭.೩೦ ಆಗುವುದರಿಂದ ವಾರದ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳಿಗೆ ನಾನು ಗೈರು ಹಾಜರಾಗಿರುತ್ತೇನೆ. ಆದರೆ ವಾರಂತ್ಯದಲ್ಲಿರುವ ಒಳ್ಳೆಯ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳಿಗೆ ಭೇಟಿ ಕೊಡುತ್ತೇನೆ.

"ಏಕವ್ಯಕ್ತಿ ಯಕ್ಷಗಾನ ಪ್ರಾತ್ಯಕ್ಷಿಕೆ" - ಪ್ರಭಾಕರ ಉಪಾಧ್ಯ, ಶತಾವಧಾನಿ ಡಾ||ಗಣೇಶ ಮತ್ತು ತಂಡದವರಿಂದ. (೨/೦೬/೦೭ ರಿಂದ ೭/೦೬/೦೭ರ ವರೆಗೆ). ಮೊದಲ ದಿನ ತಪ್ಪಿ ಹೋದದ್ದರಿಂದ ಎರಡನೆಯ ದಿನ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳದೆ ಭಾಗಿಯಾದೆ. "ಭಾಮಿನಿ" - ವಿವಿಧ ಶೃಂಗಾರ ರಸದಿಂದ ಕೂಡಿದ ಹಾಡಿಗೆ ಉಪಾಧ್ಯರು ತುಂಬಾ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಕುಣಿದರು. ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಶಿವರಾಮ ಕಾರಂತರ ನವೋದಯ ಯಕ್ಷಗಾನದ ಶೈಲಿಯನ್ನು ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಗಿ ಕಾಣುವ ಭಾಗ್ಯ ನನ್ನದು. ಯಕ್ಷಗಾನಕ್ಕೆ ವಯೋಲಿನ್ ಅಳವಡಿಸಿ, ಹಾವ-ಭಾವ, ಭಂಗಿಗಳನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪ ಭರತನಾಟ್ಯದಿಂದ ಅನುಕರಿಸಿ ಪ್ರಸ್ತುತ ಪಡಿಸಿದ್ದರು. ವೀರಾವೇಶದ ಯಾವ ಪದಗಳು ಅಷ್ಟಾಗಿ ಇರಲ್ಲಿಲ್ಲ. ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ಯಕ್ಷಗಾನ ನೋಡಿದ್ದ ನನಗೆ ಇದು ಸ್ವಲ್ಪ ಭಿನ್ನ ಅನಿಸಿತು. ಶೃಂಗಾರ ರಸ ಪ್ರದರ್ಶಿಸಿದರೂ ಭಾಗವತರ ಹಾಡಿನಲ್ಲಿ ದೇಹದ ಯಾವ ಅಂಗಗಳ ವರ್ಣನೆ ಇರಲ್ಲಿಲ್ಲ. ಶತಾವಧಾನಿಗಳ ಪ್ರಕಾರ, ಈ ಶೃಂಗಾರ ರಸ ಅಲೌಕಿಕವಾದದ್ದು. ಲೌಕಿಕವಲ್ಲ, ಭೌತಿಕವಲ್ಲ. ಪ್ರಕೃತಿಯನ್ನು ಹೆಣ್ಣಿಗೆ ಹೋಲಿಸಿ ಹೇಳುವ "ಭಾಮಿನಿ-ಅಭಿಸಾರಿಕೆ"ಯನ್ನು ಅವರು ವಿಶ್ಲೇಷಿಸಿದ ರೀತಿ ಅಮೋಘವಾದದ್ದು. ಈ ಶೃಂಗಾರ ರಸವನ್ನು ಯಾರು ಹೇಗೆ ಬೇಕಾದರೂ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಬಹುದು. ಅದು ಅವರವರ ಮನಃ-ಸಂಸ್ಕಾರಕ್ಕೆ ಬಿಟ್ಟದ್ದು ಎಂದರು. ನಿಜವಾಗಲೂ ಉಪಾಧ್ಯಾಯರ ಕುಣಿತ, ಶತಾವಧಾನಿಗಳ ವಿಶ್ಲೇಷಣೆ ಎರಡೂ ಅವರ್ಣನೀಯ.

ಬೆಳಿಗ್ಗೆಯಿಂದ ಸಂಜೆಯವರೆಗೆ ಒಂದು ಹೆಣ್ಣು ತನ್ನ ಗಂಡನ ಬರವನ್ನು ನಿರೀಕ್ಷಿಸುವ ಬಗೆಯನ್ನು ಅವನಿಗಾಗಿ ಹಾತೊರೆಯುವ, ಪರಿತಪಿಸುವ, ಆಕ್ಷೇಪಿಸುವ, ರೀತಿಯನ್ನು ಪದ್ಯ-ನೃತ್ಯಗಳೆರಡರಲ್ಲಿ ಚೆನ್ನಾಗಿ ತೋರಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಪ್ರಕೃತಿಯ ಬದಲಾವಣೆಯ ಜೊತೆ ಜೊತೆಗೆ ಭಾಮಿನಿಯ ಮನಃಸ್ಥಿತಿಯ ಬದಲಾವಣೆಗಳನ್ನು ಹಳದಿ, ಹಸಿರು, ಕಡು ನೀಲಿ , ಬಿಳಿ ಬಣ್ಣದ ವೇಷ-ಭೂಷಣಗಳಲ್ಲಿ ಬಿಂಬಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಅರುಣರಾಗದೊಂದಿಗೆ ಶುರುವಾದ ಗೀತೆ, ಮರುದಿನದ ಅರುಣರಾಗದೊಂದಿಗೆ ಕೊನೆಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.

ಮಾರನೇ ದಿನ ಮಣಿಪುರದ ಮಾನಿನಿ (ಪೂತನಿ ಸಂಹಾರ)- ಇಲ್ಲಿ ಪೂತನಿಯ ರಾಕ್ಷಸೀ ಸ್ವಭಾವ ಮತ್ತು ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನ ಮೇಲಿನ ಭಕ್ತಿಯ ಮೂಲಕ ಅವಳ ಮನಸ್ಸಿನ ದ್ವಂದ್ವವನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಿದರೆ, ಯಕ್ಷನವೋದಯ - ಡಿವಿಜಿಯ "ಅಂತಃಪುರ ಗೀತೆಗಳು", ಪುತಿನ{?}ರ "ಪತಿಕ" ಇವುಗಳ ಮೂಲಕ ರಸಿಕತೆಯನ್ನು ತೋರಿಸಿದರು. ಕೆ.ಸ್.ನರಸಿಂಹ ಸ್ವಾಮಿಯವರ "ಹತ್ತುವರುಷದ ಹಿಂದೆ..." ಮೂಲಕ "ನೀನನಗೆ-ನಾನಿನಗೆ"(ಪು.ತಿ.ನ), "ಸಖಾ ಸಪ್ತಶತಿಃ"(ಭವಭೂತಿ) - ಏಳು ಹೆಜ್ಜೆಯಲ್ಲಿ ಕೊನೆಯ ಹೆಜ್ಜೆ, ಸ್ನೇಹದ ಹೆಜ್ಜೆ ಅಂತ ಉದಾಹರಣೆ ಕೊಡುತ್ತ ಭಾರತೀಯ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ದಾಂಪತ್ಯ ಅಂದರೆ ಏನು ಅಂತ ವಿವರಿಸಿದರು. ಕುವೆಂಪು ಅವರ "ವೃಂದಾವನದೊಳು ಹಾಲನು ಮಾರಲು..." ಮೂಲಕ ರಾಧೆಯ ಶೃಂಗಾರ ಮತ್ತು ಆತ್ಮಸಮರ್ಪಣೆಯ ಜೊತೆಗೆ ಅಧ್ಯಾತ್ಮವನ್ನು ತೋರಿಸಿದರು.

ಮತ್ತೊಂದು ದಿನ ಪ್ರಣಯವಂಚಿತೆ ಅಂಬೆಯನ್ನು ಪ್ರಪ್ರಥಮ ಭಾರಿ ರಂಗಮಂಚದಲ್ಲಿ ಪ್ರದರ್ಶಿಸಿದರು. ಇಲ್ಲಿ ಕೂಡ ರಸಿಕತೆಯಿಂದ ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿ ಅಂಬೆಯ ಜೀವನವನ್ನು, ಪ್ರಣಯ ವಂಚಿತಳಾದುದನ್ನು, ವರಪಡೆದು ಭೀಷ್ಮನ ಮರಣಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗಿ, ಕೊನೆಗೂ ಜೀವಂತ ದಹನವಾಗುವುದನ್ನು ಮಾರ್ಮಿಕವಾಗಿ ತೋರಿಸಿದ್ದಾರೆ.

ಶತಾವಧಾನಿಗಳು ಆಯ್ದುಕೊಂಡಿರುವ ಎಲ್ಲ ಗೀತೆಗಳನ್ನು ಲೌಕಿಕದಲ್ಲಿ ಮೊದಲುಗೊಂಡು, ಅಧ್ಯಾತ್ಮದಲ್ಲಿ ಕೊನೆಗೊಳ್ಳುವಂತೆ ಮಾಡಿ ಎಲ್ಲ ಕಲಾರಸಿಕರನ್ನು ಬೇರೆಯೇ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಕೊಂಡೊಯ್ದಿದ್ದಾರೆ. ಕೊನೆಯ ದಿನದ "ಪ್ರಣಯ ವಂಚಿತೆ"ಯ ದಹನದಿಂದ ಉರಿಗೊಂಡ ಮನಸ್ಸನ್ನು ತಣಿಸಲು ಎಲ್ಲ ಕಲಾ ಬಾಂಧವರಿಗೆ ಮಂಟಪ ಐಸ್-ಕ್ರೀಂ ಹಂಚಿದರು.

ಶತಾವಧಾನಿಗಳ ಸಂಯೋಜನೆ-ನಿರೂಪಣೆ, ಉಪಾಧ್ಯರ ಅಮೋಘ ನೃತ್ಯ ಶೈಲಿ, ಕವಿತೆಗಳ ಆಯ್ಕೆ, ಶೃಂಗಾರವನ್ನು ಎಲ್ಲೂ ಕಲಾಮರ್ಯಾದೆ ಮೀರದಂತೆ ಮಂಡಿಸುವುದು ಎಲ್ಲವೂ ಅವರ ಕಲಾಸಂಸ್ಕಾರವನ್ನು ಎತ್ತಿ ಹಿಡಿದಿವೆ. ಹೀಗೊಂದು ವಾರಾಂತ್ಯ ಕಳೆದ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಕೂಡಾ ಸಂತೃಪ್ತಿಗೊಂಡಿತು. ಶತಾವಧಾನಿಗಳು ನನ್ನ ಕ್ಯಾಮರಕ್ಕೆ ನಿಂತಭಂಗಿ ಹೀಗಿದೆ...

"ವಿದ್ಯಾಂ ವಿನಯಂ ದಧಾತಿ" - ಶತಾವಧಾನಿಗಳಂಥವರನ್ನು ನೋಡಿಯೇ ಹೇಳಿರಬೇಕು.

ಒಡೆದ ಕನ್ನಡಿಯಿಂದ....

2007-06-26T21:44:00.000-07:00

ಈ ಕಾಲವೇ ಹೀಗೆ!!!...ಯಾವುದನ್ನೂ ನಿಖರವಾಗಿ ಹೇಳಲಿಕ್ಕಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಇಡೀ ವಾತವರಣದಲ್ಲೇ ಗೊಂದಲ. ಯಾವಾಗ ಜೋರಾಗಿ ಮಳೆ ಹೊಯ್ಯುವುದೋ, ಯಾವಾಗ ಬಿಸಿಲ ಝರಿ ಝಳಪಿಸುವುದೋ ಗೊತ್ತಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಯಾವುದೂ ಯಾರ ನಿಯಂತ್ರಣದಲ್ಲಿ ಇರಲಿಲ್ಲ.
ಅವನು ಆಗ ತಾನೇ ಕಲಿಯಲಿಕ್ಕೆ ಅಂತ ಹೋದ ಸ್ಠಳದಿಂದ ವಾಪಾಸು ಬಂದಿದ್ದ. ಎಲ್ಲವೂ ಅವ್ಯವಸ್ಥಿತವಾಗಿ ತೋರುತಿತ್ತು. ಎಂಥದೋ ಅಸಹನೆ, ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದ ಮನಸ್ಥಿತಿ. ತುಂಬಾ ಸಮಯದ ಮನಸ್ಸಿನ ಹೊಯ್ದಾಟ, ಒಂದು ನಿರ್ಧಾರಕ್ಕೆ ಬಂದು ಶಾಂತವಾಯಿತು. ಆ ನಿರ್ಧಾರ, ಭೂಮಿಯ ಜೊತೆಗಿನ ಸಂಬಂಧ ಕಿತ್ತೊಗೆಯುವ, ಎಲ್ಲ ನೊವು-ನಲಿವುಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತಿ ಪಡೆಯುವ, ಚಿರ-ನಿದ್ದೆಯಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿ ಶಾಂತವಾಗುವ ನಿರ್ಧಾರ!!!! ಯಾವುದೇ ಕಾರಣಕ್ಕೂ ಈ ನಿರ್ಧಾರ ಅಲುಗಾಡಬಾರದೆಂಬ ದೃಢತೆಯನ್ನು ಚಂಚಲ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ತಿಳಿಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ.
ಯಾವಾಗಲೂ ಅವನು ಈ ಜಗತ್ತಿನ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ಎಲ್ಲ ಜನರು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿರುವ ನೋವು, ಮನಸ್ಸನ್ನೂ ಕೂಡ ದುರ್ಬಲ ಮಾಡುವ ಶಕ್ತಿಯುಳ್ಳ ಈ ನೋವು, ಇದಕ್ಕೊಂದು ಪರಿಹಾರ ಕಂಡು ಹಿಡಿಯಲೇ ಬೇಕೆಂದು ಅವನು ಅದಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಪಟ್ಟ ಅಭ್ಯಾಸದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದ. ಕೆಲವರಿಗಾದರೂ ಸಹಾಯ ಮಾಡಬೇಕೆಂಬ ಉತ್ಕಟ ಬಯಕೆ. ಯಾವಾಗ ಈ ನೋವು ಇವನ್ನನ್ನೇ ದಹಿಸಿತೊ ಅವನ ಕ್ರಿಯಾಶೀಲ ಮನಸ್ಸು ತನ್ನ ಹಿಡಿತ ಕಳೆದುಕೊಂಡಿತು. ಎಲ್ಲ ಆಸಕ್ತಿಗಳು ಮೊಳಕೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಬಾಡಿ ಹೋದವು. ಆದರೂ ಆ ದಿನದ ನಿರ್ಧಾರ ಮಾತ್ರ ಅಚಲ ಎಂಬ ನಂಬಿಕೆ ದಿನೇ ದಿನೇ ದೃಢಗೊಳ್ಳುತ್ತಿತ್ತು.
ನಿರ್ಧಾರದ ದಾರಿಯ ಆಯ್ಕೆ ಮಾತ್ರ ಗಾಳಿ ಬಂದ ದಿಕ್ಕಿನ ಜೊತೆ ಬದಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಯಾವ ಹಾದಿ ಯಾರ ಗಮನವನ್ನು ಸೆಳೆಯದೆ ಕೊನೆ ತಲುಪುವಲ್ಲಿ ಸಹಾಯ ಮಡಬಹುದೆಂದು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಲೆಕ್ಕ ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದ. ಒಂದು ಮಾತ್ರ ಎಲ್ಲರ ಗಮನ ಕಡಿಮೆ ಸೆಳೆಯುವಲ್ಲಿ ಯಶಸ್ವಿಯಾಯಿತು. ಅದರ ನೀಲ-ನಕಾಶೆಯ ಚಿತ್ರಣ ತಯಾರಾಗತೊಡಗಿತು. ದಿನಗಳು ಹತ್ತಿರವಾಗುತ್ತಿದ್ದವು. ಕೊನೆಗೂ ನಿರ್ಧರಿತ ದಿನ ಬಂದಿತು. ಸೂರ್ಯ ಪಶ್ಚಿಮದ ಕಡೆ ಮುಖ ಮಾಡಿದ್ದ. ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಬೇಕಾದ ಶಸ್ತ್ರಾಸ್ತ್ರಗಳು ಸಿದ್ಧವಾಗಿದ್ದವು. ಚಿರಶಾಂತಿಯ ಜಾಗ ಯಾರೂ ಇಲ್ಲದೆ ಪ್ರಶಾಂತವಾಗಿತ್ತು. ಒಂದೊಂದೇ ಅಸ್ತ್ರ ದೇಹ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದಾಗ, ವಿಜಯ ತನ್ನದೇ ಎನ್ನುವ ಉತ್ಸಾಹ ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತಿತ್ತು.
ಅಂಗಾತವಾಗಿ ಮಲಗಿರುವ ಆತನಿಗೆ ಶುಭ್ರ ನೀಲಾಕಾಶ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಂಡಿತು. ಮನಸ್ಸು ಸದ್ದಿಲ್ಲದೆ ಬಾಲ್ಯಕ್ಕೆ ಹಾರಿತು. ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ನೀಲಾಕಾಶವನ್ನು ತುಂಬು ಹೃದಯದಿಂದ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ. ಆಕಾಶವೇ ರಂಗ ಮಂದಿರದಂತೆ... ಅಲ್ಲಿ ಬಾಲ್ಯದ ಪ್ರತಿ ದೃಶ್ಯಗಳು ಹಾದು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದವು. ಅಕ್ಕ, ನಾನು, ಅವಳು ಶಾಲೆಗೆ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಹೋಗಿ ಬರುತ್ತಿದ್ದೆವು. ನಾನು, ಅವಳು ಒಂದೇ ತರಗತಿ. ಇಬ್ಬರೂ ಒಬ್ಬರ ಮೇಲೆ ಒಬ್ಬರು ಪೈಪೋಟಿ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೆವು. ನಾವು ಅಣ್ಣ-ತಂಗಿಯರಂತೆ ಬೆಳೆದರೂ, ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರಿಗೊಬ್ಬರು ಮಾತು-ಕತೆಯಿಲ್ಲ. ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗುವಾಗ-ಬರುವಾಗ ಚರ್ಚಿಸದ ವಿಷಯವೇ ಇಲ್ಲ. ಜಗಳ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ೧-೨ ದಿನಗಳ ಮೌನದೊಂದಿಗೆ ಕೊನೆಗೊಳ್ಳುವುದು ರೂಢಿ. ಅವಳು ಮಾತನಾಡದೆ ಮೌನವಾಗಿರುವುದು ತುಂಬಾ ಕಡಿಮೆ. ಅಕ್ಕನಿಗೋಸ್ಕರ ನಾವಿಬ್ಬರು ಶನಿವಾರ ಕಾದು ನಿಂತಿರುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಅಕ್ಕ ತೆಗಿಸಿ ಕೊಡುವ ಮಿಠಾಯಿ, ಐಸ್-ಕ್ಯಾಂಡಿ, ಪೇರಳೆ, ಹಣೆ-ಕಣ್ಣು, ಕಡಲೆ, ಬಟಾಣಿಗಳಿಗಾಗಿ. ಮಳೆರಾಯನ ಅಬ್ಬರವನ್ನು ಓಲೆ ಕೊಡೆ ಹಿಡಿದು ತಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ ರೀತಿ, ಕೆಸುವಿನ ಎಲೆಯ ಮಧ್ಯೆ ಕಲ್ಲಿಟ್ಟು ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಬಿಟ್ಟು ಅದರ ಹಿಂದೆ ಓಡುತ್ತಿದ್ದ ನಾವು, ದುಂಬಿಯ ರೆಕ್ಕೆಗೆ ಹೂಕಟ್ಟಿ ಅದನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸುತ್ತಿದ್ದ ನಾವುಗಳು, ಟೀಚರ್ ಕೊಟ್ಟ ಖರ್ಜೂರವನ್ನು ಇಬ್ಬರೇ ಮುಗಿಸಿ ಅಮ್ಮನಿಂದ ಬೈಸಿಕೊಂಡ ನಾವುಗಳು, ಅವಳ ಚೀಲಕ್ಕೆ ಒಂದೊಂದೇ ಕಲ್ಲು ಹಾಕಿ, ಮೌನವಾಗಿ ಹಿಂಬಾಲಿಸಿ, ಅವಳು ಪುಸ್ತಕ ಹೊರತೆಗೆಯುವಾಗ ಸಿಗುವ ಕಲ್ಲುಗಳನ್ನು ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ ಅವಳನ್ನು ನೋಡುವಾಗ ನನಗೇನು ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ ಎಂಬಂತೆ ನಟಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ. ನಾವು ಬಂಜೆ ತೆಂಗಿನ ಕಾಯಿ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡೋ, ಬಾಳೆ ದಿಮ್ಮಿ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡೋ ಈಜು ಕಲಿತ್ತದ್ದು, ಹತ್ತು ಸಲ ಬಿದ್ದು ಸೈಕಲ್ ಬಿಟ್ಟದ್ದು, ನೀಲಾಕಾಶದಲ್ಲಿ ಮೇಷ, ವೃಷಭ, ಕನ್ಯಾ ಇತ್ಯಾದಿ ರಾಶಿ ಗುರುತಿಸಿದ್ದು, ಧ್ರುವ, ಅರುಂಧತಿ ನಕ್ಷತ್ರಗಳನ್ನು ಅವಳಿಗಿಂತ ಮೊದಲು ನಾನೇ ಗುರುತಿಸಿ ಹೆಮ್ಮಯಿಂದ ಬೀಗಿದ್ದು.... ಹೀಗೆ ಒಂದೇ - ಎರಡೇ.... ದಿನವೂ ನಾವು ಒಂದಲ್ಲ ಒಂದು ವಿಚಾರ ಚರ್ಚಿಸಿ ಬರುತ್ತಿದ್ದ ರೀತಿ ಎಷ್ಟು ಖುಷಿ ಕೊಡುತ್ತಿತ್ತು. ನಾನು ಓದಿದ ಹೊಸ ಪುಸ್ತಕದ ವಿವರಣೆ ಅವಳ ಮುಂದೆ ಇರುತ್ತಿತ್ತು. ಅವಳು ನನ್ನೊಂದಿಗೆ ಚರ್ಚೆಗೆ ಇಳಿಯುತ್ತಿದ್ದಳು. ಮತ್ತೆ ನಾವು ಬೇರೆ ಮನೆಗೆ ಬಂದದ್ದು.. ಪರೀಕ್ಷೆಯ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಇಬ್ಬರು ಒಟ್ಟಿಗೆ ಓದಿದ್ದು.... ನಂತರ ನಾವಿಬ್ಬರೂ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಅಭ್ಯಾಸದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದು... ಎಲ್ಲ ದೃಶ್ಯಗಳು ಒಂದರ ಹಿಂದೆ ಒಂದರಂತೆ ಕಾಣತೊಡಗಿದವು.
ಈಗ ಶುಭ್ರ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಸಣ್ಣ ಸಣ್ಣ ಮೋಡಗಳು ಕಾಣಿಸ ತೊಡಗಿದವು. ಸಣ್ಣ ಮೋಡಗಳಿಗೇನು? ಯಾರ ಭಯವಿಲ್ಲದೆ, ಯಾವುದೇ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯೂ ಇಲ್ಲದೆ ಇಷ್ಟ ಬಂದ ದಿಕ್ಕಿನಂತೆ ಓಡುತ್ತ, ಮುಂದಿನ ಕಲ್ಪನೆಯಿಲ್ಲದೆ ಕೇಕೆ ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದವು. ಆದರೆ ಅವು ಯಾವಾಗಲೂ ಅದೇ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿರಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ದೊಡ್ಡದಾಗಲೇ ಬೇಕು. ಕೆಲವು ಜವಾಬ್ದಾರಿಗಳನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಲೇಬೇಕು. ತಮ್ಮ ಜೊತೆಗೆ ನೀರನ್ನು ಕೊಂಡಯ್ಯಲೇ ಬೇಕು. ತಮ್ಮ ಅವಸಾನದ ಜೊತೆಗೆ ನೀರನ್ನು ಈ ಜಗತ್ತಿಗೆ ಉಣಿಸಿ, ಹೊಸ ಮೋಡಗಳ ಸೃಸ್ಟಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗಲೇ ಬೇಕು. ಅದೇ ಪ್ರಕೃತಿ ನಿಯಮ. ಯೌವ್ವನ ಭರಿತ ಮೋಡಗಳಿಗೆ ನಾಳೆಯ ಕಲ್ಪನೆ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಒಂದೇ ಹುಚ್ಚು. ಹೊಸ ಪ್ರಪಂಚ ನೋಡುವ ಹುಚ್ಚು. ಹೊಸ ಜೀವನ ತಿಳಿಯುವ ಹುಚ್ಚು. "ಜೀವನ ಸಂಜೆಯಲ್ಲಿ ಈ ಎಲ್ಲ ಹುಚ್ಚಿನ ಅರ್ಥಗಳು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗುತ್ತ ಹೋಗುತ್ತವೆ." ಆದರೆ ಸಿಡಿಲುಗಳಲ್ಲಿ ಕೊನೆಗೊಳ್ಳುವುದು ಯಾರೂ ಇಷ್ಟ ಪಡುವುದಿಲ್ಲ. ಈ ಮೋಡಗಳಿಗೆ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯುತ ಜೀವನ ಅರ್ಥವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ತಾಳ್ಮೆಯೂ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಸಿಡಿಲು-ಮಿಂಚುಗಳಲ್ಲಿ ಕೊನೆಗೊಳ್ಳುತ್ತವೆ.
ಜೀವನವೂ ಅಷ್ಟೆ, ಮೈಯಲ್ಲಿ ಶಕ್ತಿಯಿದ್ದಷ್ಟು ದಿನ ಉತ್ಸಾಹಿಯಾಗಿರುತ್ತದೆ, ಯಾವುದಕ್ಕೂ ಹೆದರುವುದಿಲ್ಲ. ಶಕ್ತಿಗುಂದಿದಾಗ, ಇನ್ನೊಬ್ಬರ ಮೇಲೆ ಅವಲಂಬಿತವಾಗಬೇಕಾದಾಗ ಎಲ್ಲವೂ ಕಷ್ಟ ಅನಿಸುತ್ತದೆ. ಸಂಜೆಯು ಶಾಂತಿ-ನೆಮ್ಮದಿಯಲ್ಲಿರಬೇಕಾದರೆ ಹಗಲಿಡೀ ಎಚ್ಚರದಲ್ಲಿರಬೇಕು, ಕಷ್ಟಪಡಬೇಕು.
ಈಗ ಮೋಡಗಳು ದೊಡ್ಡದಾಗುತ್ತಿವೆ. ಕಪ್ಪಿನ ದಟ್ಟತೆ ತೀವ್ರಗೊಳ್ಳುತ್ತಿದೆ. ದೇಹದೊಳಗಿನ ಅಸ್ತ್ರಗಳ ತಿವಿತದಿಂದ ಸಣ್ಣ ನೋವು ಪ್ರಾರಂಭವಾಯಿತು. ಮೋಡಗಳು ಅತ್ತಿಂದಿತ್ತ ಓಡಾಡ ತೊಡಗಿದವು. ಅವನ ಮನಸ್ಸಿನ್ನು ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವಷ್ಟು ಎಚ್ಚರದಲ್ಲಿತ್ತು. ಆದರೀಗ ನೋವು ತುಂಬಾ ಜಾಸ್ತಿಯಾಗ ತೊಡಗಿತು. ಹುಚ್ಚು ಮೋಡವೊಂದು ಹೊಯ್ದಾಟ ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿತು. ಈ ಕಷ್ಟ, ನೋವುಗಳು ಸಹಜ. ಹುಟ್ಟು-ಸಾವುಗಳು ಪ್ರಕೃತಿ ನಿಯಮ. ಕಷ್ಟದಲ್ಲೇ ಖುಷಿ ಕಾಣಬಹುದು. ಕಷ್ಟ-ಸುಖಗಳ ಚಕ್ರ ತಿರುಗುತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ಆತ್ಮವು ಸಂತೋಷವಾಗಿದ್ದರೆ ಇಡೀ ಜಗತ್ತೇ ಖುಷಿಗೊಂಡಂತೆ ಅನ್ನಿಸುತ್ತದೆ. ಸುಖ-ದುಖಃಗಳೆರಡೂ ನಮ್ಮೊಳಗಿದೆ. ನಾವು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವ ರೀತಿಯಲ್ಲಿದೆ. ತನ್ನ ನಿರ್ಧಾರದಲ್ಲಿದೆ. ಎಲ್ಲ ನೋವುಗಳಲ್ಲೂ ನಲಿವು ಇದ್ದೇ ಇದೆ. ತಾಯಿಯ ಹೆರಿಗೆ ಬೇನೆಯಲ್ಲೂ ಮಗುವಿನ ಹುಟ್ಟಿನ ಸಂತೋಷವಿದೆ. ಬದುಕು ಇವುಗಳಿಲ್ಲದೆ ಅಪೂರ್ಣ. ಬದುಕು ಒಂದು ಚೈತನ್ಯ...ಬದುಕಲೇಬೇಕು.
ಮೋಡಗಳ ಹೊಯ್ದಾಟ ಹೆಚ್ಚಾದವು. ಒಂದಕ್ಕೊಂದು ಮೋಡಗಳ ತಾಕಲಾಟದಿಂದ ಹೊಸ ಮಿಂಚೊಂದು ಹುಟ್ಟಿತು. ಈ ಮಿಂಚು, ಅವನ ಕಣ್ಣು ಕುಕ್ಕಿತು. ಕಣ್ಣಿಂದ ನರ-ನಾಡಿಗಳಲ್ಲಿ ಚಲಿಸಿ ರಕ್ತದಲ್ಲಿ ಸೇರಿ ಹೃದಯ, ಮಿದುಳು ನಂತರ ಇಡೀ ದೇಹವನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿತು. ಬದುಕಿನ ಹೊಸ ಅರ್ಥ, ಹೊಸ ಕಲ್ಪನೆಯನ್ನು ತೋರಿಸಿತು. ಬದುಕಿನ ಈ ಚೈತನ್ಯ, ನೋವುಗಳೊಂದಿಗೂ ಬದುಕಬಹುದೆಂಬ ಸತ್ಯವನ್ನು ಪ್ರಜ್ವಲಿಸಿತು. ಈ ಬೆಳಕು ಎಷ್ಟು ಪ್ರಖರವಾಗಿತ್ತೆಂದರೆ, ಶುಭ್ರವಾದ, ನಿಶ್ಚಲವಾದ, ನಿರ್ಧಾರದ ಕನ್ನಡಿಯನ್ನು ಒಡೆಯಿತು. ನೋವು ತೀವ್ರವಾಯಿತು. ಉಸಿರಾಟ ಕಷ್ಟವಾಯಿತು.
ಅಪ್ಪ-ಅಮ್ಮ ಎಲ್ಲರೂ ಕಣ್ಮುಂದೆ ತೇಲಿ ಬಂದರು. ಎಲ್ಲರು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಕರೆಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಅವರ ಕಡೆಗೆ ಮನಸ್ಸು ಓಗೊಡುತ್ತಿದೆ. ಆದರೆ ದೇಹ ಸಹಕರಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ. ಓಡಿ ಅವರನ್ನೆಲ್ಲ ಸೇರಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂದು ಮನಸ್ಸು ಬಯಸುತ್ತಿದೆ...ಬದುಕಬೇಕೆಂದು ಚಡಪಡಿಸುತ್ತಿದೆ...ಕ್ಷಣ ಕ್ಷಣಕ್ಕೂ ನೋವು ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತಿದೆ. ಇಡೀ ದೇಹ ಜೀವಂತವಾಗಿ ದಹಿಸುವಂತಾಗುತ್ತಿದೆ...ಇಷ್ಟವಾದ ಖರ್ಜೂರವೂ ಹೊಟ್ಟೆ ತಣಿಸುವಲ್ಲಿ ಸಫಲವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಹೊಟ್ಟೆಯ ಬೇಗೆಗೆ ಹಿಡಿದ ನೀರಿನ ಬಾಟಲಿ ಖಾಲಿಯಾಗಿ ಅಪ್ಪಚ್ಚಿಯಾಗಿ ನನ್ನಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು. ಅಪ್ಪ ಕೊಟ್ಟ ವಾಚು, ಪವಿತ್ರದ ಉಂಗುರ ಬೇರೆ ಬಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಭದ್ರವಾಗಿ ಮೈಲಿಗೆ ಆಗದಂತೆ ಅವರಿಗಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಿತ್ತು...ಮನಸ್ಸು ಪುಟ್ಟ ಮಗುವಾಗಿ ಅಮ್ಮನ ಮಡಿಲೇರ ಬಯಸುತ್ತಿದೆ, ಅಕ್ಕ ನಾನು ಬರುವುದು ತಡವಾಯಿತೆಂದು ಕಾಯುತ್ತ ನಿಂತಿದ್ದಾಳೆ, ಅವಳು ನನ್ನನ್ನು ಕರೆದು ಕರೆದು ಮಾತನಾಡಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ..ಎಲ್ಲವೂ ಮಂಜು ಮಂಜಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿದೆ. ಕಣ್ಣು ಕತ್ತಲೆ ಆಗುತ್ತಿದೆ. ಮನಸ್ಸು ಕಾಣದ ದೇವರಿಗೆ ಸಾಷ್ಟಾಂಗ ನಮಸ್ಕಾರ ಮಾಡಿ ಒಮ್ಮೆ ಬದುಕಿಸೆಂದು ಕೇಳಿಕೊಂಡಿತು.
ಮೋಡಗಳ ಆರ್ಭಟ ತುಂಬ ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತಿದೆ. ಎಲ್ಲೆಲ್ಲು ಕತ್ತಲೆ....ಕರಾಳ ಕತ್ತಲೆ!!! ಬೆಳಕಿನ ಸುಳಿವೇ ಇಲ್ಲ...ಒಂದು ನೋವು ಅಮ್ಮಾ ಎಂದು ಚೀರಿತು. ಕೂಗು ಹೊರಗೆ ಬರಲೇ ಇಲ್ಲ. ಕತ್ತಲಾಕಾಶದಲ್ಲಿ ಮೋಡ ಒಡೆದು ಮಳೆ ಧೋ ಎಂದು ಸುರಿಯಿತು. ದೇವರ ಮನೆಯ ದೀಪ ನಂದಿತು. ಜೊತೆಗೆ ಬದುಕಿನ ಚಡಪಡಿಕೆ ಕೂಡ.. ಕನ್ನಡಿ ಹಿಡಿದ ಅವಳ ಕೈ ನಡುಗಿತು. ಕೈ ಜಾರಿ ಬಿದ್ದು ಚೂರು-ಚೂರಾಯಿತು. ಒಡೆದ ಕನ್ನಡಿಯಿಂದ ಬದುಕಿನ ಈ ಹೋರಾಟ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಂಡಿತು. ಅವಳ ಅಳು ಮಳೆಯ ನೀರಿನೊಂದಿಗೆ, ದನಿ ಮಳೆಯ ಧೋಕಾರದೊಂದಿಗೆ ಲೀನವಾಯಿತು. ಮತ್ತೆಂದೂ ಕನ್ನಡಿ ಹಿಡಿಯುವ ಧೈರ್ಯ ಅವಳಿಗೆ ಬರಲಿಲ್ಲ... ಅವಳ ಮನದಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣೀರು ಈಗಲೂ ಮುಗಿಲಾಗಿ-ಮಳೆಯಾಗಿ ಸುರಿಯಿತ್ತಿದೆ.

ಋತು ಚಕ್ರ ತಿರುಗುವುದು, ಕಾಲನೆದೆ ಮರುಗುವುದು
ಮೃತನ ಮಣ್ಣಿಂದ ಹೊಸ ಹುಲ್ಲು ಮೊಳೆಯುವುದು
ಕ್ಷಿತಿ ಗರ್ಭ ಧರಿಸುವಳು, ಮತ್ತುದಿಸುವುದು ಜೀವ
ಸತತ ಕೃಷಿಯೋ ಪೃಕೃತಿ ಮಂಕುತಿಮ್ಮ -- ಎಂದು ಬರೆದ ಡಿ.ವಿ.ಜಿ.ಯೂ ಕಾಲ ಗರ್ಭದಲ್ಲಿ ಒಂದಾಗಿದ್ದಾರೆ.

"ಸಾವು ಹುಟ್ಟಿನ ಮೂಲ. ಈ ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ ಕಾಲ ಚಕ್ರ ಹುಟ್ಟು-ಸಾವುಗಳ ನಡುವೆ ಹೊಸ ನೆನಪುಗಳನ್ನು ಕೊಡುತ್ತ ತಿರುಗುತ್ತಿರುತ್ತದೆ."

A Few more shots from my camera

2007-04-09T04:01:00.000-07:00

"ಕ(ಪಿ)ವಿ ಮಹಾಶಯ"

2007-02-27T07:22:00.000-08:00

ಈ ಲೇಖನ ನಾನು ಪದವಿ ತರಗತಿಯಲ್ಲಿ ಓದುತ್ತಿರುವಾಗ ಬರೆದದ್ದು.. ಸ್ವಲ್ಪ ಬದಲಾವಣೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಇಲ್ಲಿದೆ...

"ಕವಿಗಳು" ಎಂದ ತಕ್ಷಣ ಸಾಧಾರಣವಾಗಿ ನೆನಪಿಗೆ ಬರುವುದು ಜುಬ್ಬ-ಪೈಜಾಮ ಧರಿಸಿದ, ಮಾರುದ್ದದ ಜೋಳಿಗೆ ಹಿಡಿದ, ಬಾಯ್ತುಂಬ ಎಲೆ-ಅಡಿಕೆ(ತಾಂಬೂಲ) ಹಾಕಿದ, ಮುಖದ ತುಂಬಾ ಗಡ್ಡ ಹೊಂದಿದ ವ್ಯಕ್ತಿ. ಸಭೆ-ಸಮಾರಂಭಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಣ ಸಿಗುವ ಈ ಕವಿಗಳು ಒಳ್ಳೆಯ ಗೌರವ ಹೊಂದಿರುತ್ತಾರೆ ಎನ್ನುವುದು ನನ್ನ ನಂಬಿಕೆ ಆಗಿತ್ತು. ಅವರಂತೆ ನಾನು ಕೂಡ "ಕವಿ" ಎನ್ನುವ ಪಟ್ಟ ಪಡೆದು ಫಲ-ತಾಂಬೂಲದೊಂದಿಗೆ ಮನೆಗೆ ಬರಬೇಕೆಂಬುದು ನನ್ನ ಬಹುದಿನದ ಕನಸಾಗಿತ್ತು. ಅದಕ್ಕೆ ಬೇಕಾದ ಸಿದ್ಧತೆ ನಡದೇ ಇತ್ತು. ಆ ಕನಸನ್ನು ನನಸಾಗಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದ್ದು ಒಂದೆರಡು ಬಾರಿಯಲ್ಲ. ಜುಬ್ಬ-ಪೈಜಾಮ, ಸಣ್ಣ ಜೋಳಿಗೆ, ಎಲೆ-ಅಡಿಕೆ ಜೊತೆಗೆ ಹೊಗೆಸೊಪ್ಪು(ಇದರಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕೈ ಮುಂದೆ), ಕುರುಚಲು ಗಡ್ಡಕ್ಕೇನೂ ಕೊರತೆ ಇಲ್ಲ(ಸೋಮಾರಿಗಳಿಗೆ ಇದು ಕಷ್ಟವೇ ಅಲ್ಲ). ಹೊರ ನೋಟಕ್ಕೆ ಕವಿಯ ತದ್ರೂಪಿಯ ಸೃಷ್ಟಿ ಆಯಿತು...ಆದರೆ ಸುಮ್ಮನೇ ಕವಿಯ ಪಟ್ಟ ದೊರಕೀತೇ? ಇಲ್ಲ.. ಒಂದೆರಡು ಕವನ ಗೀಚ ಬೇಡವೆ? ನಾನು ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರೊಂದಿಗೆ ಈ ಕನಸಿನ ಕುರಿತಾಗಿ ಬಹಳ ಚರ್ಚಿಸಿದ್ದೆ. ಮಾರನೇ ದಿನವೇ ಕವನ ಬರೆಯುವುದಾಗಿ ಪಂಥ ಬೇರೆ ಕಟ್ಟಿದ್ದೆ. ಕೊನೆಗೆ ಮರ್ಯಾದೆ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಕವನ ಬರೆಯಲು ಶುರು ಮಾಡುವ ನಿರ್ಧಾರಕ್ಕೆ ಬಂದೆ.

ನಮ್ಮೂರಲ್ಲಿ ಮಂಗಗಳು ಬಹಳ. ನವಿಲಿನ ನರ್ತನ, ಹಂದಿ-ನರಿಗಳ ಓಡಾಟ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ನೋಡಬಹುದು. ಪೃಕೃತಿಯ ಮಡಿಲು ಅನೇಕ ಕವಿಗಳಿಗೆ ಸ್ಪೂರ್ತಿ ನೀಡಿದ್ದು ಓದಿ ತಿಳಿದಿದ್ದೆ. ಹಾಗೆ ಗುಡ್ಡದ ಕಡೆ ಪುಸ್ತಕ-ಪೆನ್ನುಗಳ ಜೊತೆ ಹೊರಟೆ. ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಮರದ ನೆರಳಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತೆ. ತಾಂಬೂಲದೊಂದಿಗೆ ಹೊಗೆಸೊಪ್ಪು ಬೇರೆ ಸೇರಿ ಒಂದು ತರಹದ ಹೊಸ ಅನುಭವ ನೀಡುತ್ತಿತ್ತು. ಯಾರೋ-ಎಲ್ಲೋ ಓದಿದಂತೆ-ಹೇಳಿದಂತೆ ನೆನಪು. "ಕವನ ಹಾಗೆ ಬರೆಯುತ್ತೇನೆಂದರೆ ಬರುವುದಿಲ್ಲ. ಭಾವನೆಗಳ ಅಲೆಗಳು ಮನಸಿಗಪ್ಪಳಿಸಿದಾಗ ಕವನವೆಂಬ ನೀರು ಚಿಮ್ಮುವುದು." ಪುಸ್ತಕ-ಪೆನ್ನು ಕೈಯಲ್ಲಿತ್ತು. ಏನಾದರು ಭಾವನೆ ಬರುತ್ತದೇನೋ ಅಂತ ಕಾಯುತ್ತ ಕುಳಿತೆ. ಎಷ್ಟು ಹೊತ್ತು ಕುಳಿತರೂ ಒಂದು ಶಬ್ದ ಕೂಡ ಬರಲಿಲ್ಲ. ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ಊಟ ಆಗಿತ್ತು. ಮೂಡಣದ ಕಣ್ಣು ಪಡುವಲದತ್ತ ವಾಲಲು ಶುರು ಆಗಿತ್ತು. ಅದರ ಜೊತೆ ನನ್ನ ಕಣ್ಣು ಕೂಡ..... ಗಡದ್ದಾಗಿ ತಿಂದು ಹೋಗಿದ್ದರಿಂದ, ತಣ್ಣನೆಯ ಗಾಳಿಗೆ ನಿದ್ದೆ ಬರಲು ಶುರು ಆಯಿತೇ ವಿನಃ ಮತ್ತೇನು ಬರಲಿಲ್ಲ. ನನಗೇ ಅರಿವಿಲ್ಲದಂತೆ ಪುಟಗಟ್ಟಲೆ ಗೀಚಿದ ಹಾಗೆ, (ಮಹಾಕವಿ ಕಾಳೀದಾಸ -ಚಿತ್ರ ಬೀರಿದ ಮಾನಸಿಕ ಪರಿಣಾಮ - ಕಾಣದ ಕೈ ಸಹಾಯ ನನಗೂ ಒಲಿದಂತೆ...) ಎಲ್ಲರ ಎದುರಲ್ಲಿ ಹಾರ ಹಾಕಿಸಿಕೊಂಡು, ಶಾಲು ಹೊದೆಸಿಕೊಂಡು, ಫಲ-ತಾಂಬೂಲಗಳೊಂದಿಗೆ ಸತ್ಕರಿಸಿಕೊಂಡು ಬೀಗುತ್ತಿರುವಾಗ...ಮೈಮೇಲೆ ನೀರು ಬಿದ್ದ ಅನುಭವ. ಯಾರೋ ಮಹಾನುಭಾವರು ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಸುಗಂಧ ದ್ರವ್ಯದ ಸಿಂಚನ ಮಾಡುತ್ತಿರಬಹುದು ಅಂತ ತುಂಬಾ ಖುಶಿ ಪಟ್ಟೆ. ಯಾರಿಗೂ ಇಲ್ಲದ ಸನ್ಮಾನ ನನಗೆ!!! ಹ ಹ ಹ.... ಪುನಃ ಸಿಂಚನ...ಈಗ ಸಾಧಾರಣದಿಂದ ಭಾರಿ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ....ನಾನೀಗ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿದ್ದೆ....ಅದೂ ಮರದ ಕೆಳಗೆ ಕುಳಿತ್ತಿದ್ದೆ...ಶಾಲು, ಫಲ-ತಾಂಬೂಲ ಎಂಥದ್ದು ಬಳಿಯಲ್ಲಿಲ್ಲ...ಆದರೆ ಸಿಂಚನ ಮಾತ್ರ ಸತ್ಯ.. ಅಪವಿತ್ರ ಪವಿತ್ರೋವಾ...ಪುಣ್ಯದ ನೀರನ್ನು ಪುರೋಹಿತರು ದರ್ಬೆ ಹಿಡಿದು ಪ್ರೋಕ್ಷಣೆ ಮಾಡಿದ ಹಾಗೆ!!!!! ಇಲ್ಲಿ ಅದು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ........ ಹತ್ತಿರದಲ್ಲ್ಯಾರೂ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ. ಸುತ್ತಲೂ ಕಣ್ಣಾಡಿಸಿದೆ. ಯಾವ ಯಕ್ಷ-ಗಂಧರ್ವ, ಕಿನ್ನರ ಕಿಂಪುರುಷ, ದೇವಾನು-ದೇವತೆಗಳಾಗಲಿ, ದೆವ್ವ-ಭೂತಗಳಾಗಲಿ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷ ಆಗಲಿಲ್ಲ.

ಹಾಗಾದರೆ ಈ ಕೆಲಸ ಯಾರದ್ದು??? ಮೇಲಿಂದ ಟರ್..ಟರ್...ಅನ್ನುವ ದನಿ ಕೇಳಿತು. ಈಗ ಎಲ್ಲ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಯಿತು. ಮೇಲೆ ನೋಡಿದರೆ ಮಂಗಗಳ ಹಿಂಡು. ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ಪವಿತ್ರ ಅಪವಿತ್ರೋವ ಆಗುವ ಮೊದಲು ಅಲ್ಲಿಂದ ಓಡಿದೆ . ನನ್ನನ್ನು ಎಬ್ಬಿಸಿದಕ್ಕೆ ಮಂಗಗಳಿಗೆ ಧನ್ಯವಾದ ಹೇಳುವುದು ಅನಿವಾರ್ಯವಾಯಿತು. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ನಾನಿಲ್ಲವೆಂಬ ಗೌಜು ಬಿದ್ದಿರುತ್ತದೆನೋ!!!ಈ ಭರದಲ್ಲಿ ನಾನು ಯಾವಾಗ ತಾಂಬೂಲದ ನೀರು ನುಂಗಿದೆನೋ ನಂಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ.. ಸಣ್ಣಗೆ ತಲೆ ಗಿರ್ ಅನ್ನಲಿಕ್ಕೆ ಶುರು ಆಯಿತು... ಬೇಗ ಬೇಗ ಮನೆಕಡೆ ನಡೆದೆ...

ದೊಪ್...ಅಂಗಳದಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದದೊಂದೇ ಗೊತ್ತು...ಕಣ್ಣು ಬಿಡುವಾಗ ಅಡುಗೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಅಂಗಾತ ಮಲಗಿದ್ದೆ. ಪಿಳಿ ಪಿಳಿ ಕಣ್ಣು ಬಿಟ್ಟು ಅಟ್ಟ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ಅಮ್ಮ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಮಜ್ಜಿಗೆ ನೀರು ಹಿಡಿದು ನನ್ನ ಬಾಯಿಗೆ ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದರು. ಜೊತೆಗೆ ಗಾಳಿ ಕೂಡ. ಬೇಕಿತ್ತ ಈ ಅವಸ್ಥೆ??? (ಅಮ್ಮ ಕೇಳಲಿಲ್ಲ ಅಸ್ಟೆ).

ಮಾರನೇ ದಿನ ಈ ಘಟನೆ ಉತ್ಪ್ರೇಕ್ಷೆಗೊಂಡು ರೆಕ್ಕೆ-ಪುಕ್ಕಗಳೊಂದಿಗೆ ನನ್ನ ಗೆಳೆಯರೆದುರು ಪ್ರಕಟವಾಯಿತು. ಅಂತು ನನ್ನ ಬಹುದಿನದ ಕನಸು ನನಸಾಯ್ತು. ಹೇಗೆ ಗೊತ್ತೇ??? ಗೆಳೆಯರು ಕೊಟ್ಟ ಬಿರುದಿನಿಂದ.... "ಕವಿ ಮಹಾಶಯ" ಎನ್ನುವ ಬದಲಾಗಿ "ಕಪಿ ಮಹಾಶಯ" ಅಂತ ಕರೆದದ್ದರಿಂದ!!! :)

On those innocent eyes....

2007-02-19T01:12:00.000-08:00

As we grow, we lose the innocence of childhood.
My camera eyes always look around for those innocent eyes..

Are you taking my photo ???

I won't give this doll to you....

How is my new skirt ??? matching with background right ???

Am I so naughty ;) !!!

Innocent smile :)

Are you going to take my BALL ???? no :(

How about this style ???

Cute isn't it :)

"ನೀನಾಸಂ" ಹವ್ಯಾಸಿ ಕಲಾಮಂದಿರ

2007-01-31T06:54:00.000-08:00

ಕಲೆ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಒಲಿಯುವುದಿಲ್ಲ...
ಕಲೆಯೇ ಜೀವನವಾಗಿಸಿಕೊಂಡ ಈ ಹವ್ಯಾಸಿ ಕಲಾವಿದರಿಗೆ ನೀನಾಸಂ ದೇಗುಲ...
ಅವರಿಗೆ ಎಲ್ಲರ ಬೆಂಬಲ ಬಹಳ ಅಗತ್ಯ...
Support the NINASAM to grow big and give the nest to Artists.
Know more on this.
http://www.tribuneindia.com/1999/99feb14/sunday/head2.htm

ಆಟ!!!

2007-01-23T00:11:00.000-08:00

ಮುಂದ್ ಹೋಯ್ ಕೂಕಂಡ್,
ಗೋಣಿ-ಚಂಪೆ ಹಾಸ್ಕಂಡ್,
ಮಂಡಕ್ಕಿ ಪ್ಯಾಕ್ ಹಿಡ್ಕಂಡ್,
ಬಾಲ-ಗೋಪಾಲ್ರ ಕುಣ್ತ ಕಂಡ್,
ಸಮಾ ನಿದ್ದೆ ಹೊಡ್ಕಂಡ್,
ರಕ್ಕಸ್ರ ಕಾಕಿಗ್ ಹೆದ್ರ್ಕಂಡ್,
ಸ್ರೀ ವ್ಯಾಷದ್ ಚೆಂದಕಂಡ್,
ಬೆಳ್ಕಾಪುಕೆ ಕಾಯ್ಕಂಡ್,
ಕಂಬ್ಳಿ-ಕುರ್ಪೆ ಹೊದ್ಕಂಡ್,
ನಿದ್ದೆ ಕಣ್ಣಲ್ ತೇಲ್ಕಂಡ್,
ಮನೆ ಬದಿ ನಡ್ಕಂಡ್,
ಬಂದ್ ಮೂಲೇಲಿ ತೆವ್ಡ್ಕಂಡ್,
ಮಂಪ್ರಲ್ ಚಂಡೆ ಕೇಣ್ಸ್ಕಂಡ್,
ಆಟ ನೆನ್ಪ್ ಮಾಡ್ಕಂಡ್,
ಸಿಕ್ಕಿದ್ ಬಣ್ಣ ಬಳ್ಕಂಡ್,
ಗೆದ್ದೆಲ್ಲೆಲ್ಲ ಹೊಯ್ಡ್ಕಂಡ್,
ಮಾಡು ಕೆಲ್ಸ ಬಿಟ್ಕಂಡ್,
ಇದ್ದವ್ರ ಜೊತೆ ಸೊಕ್ಕಂಡ್,
ಮಂಡ್ರಿ-ಗಿಂಡ್ರಿ ಹಾಯ್ಕಂಡ್,
ನೆಗ್ದ್-ಹಾರಿ ಕುಣ್ಕಂಡ್,
ಗಂಟ್-ಮೂಳೆ ಮುರ್ಕಂಡ್,
ಅಮ್ಮನತ್ರ ಬೈಸ್ಕಂಡ್,
ಅಪ್ಪಯ್ಯನತ್ರ ಬಡ್ಸ್ಕಂಡ್,
ಕಣ್ಣೀರ್ ಹಾಕ್ಕಂಡ್,
ಆಗ್ಳಿಕ್ ಮಾಡಿದ್ದ್ ಎಣ್ಸ್ಕಂಡ್,
ಮುಂದಾಪುದ್ ಕನ್ಸ್ಕಂಡ್,
ಈಗ್ಳಿನ್ ಹೊಸ ವ್ಯಾಷಕಂಡ್,
ಮನ್ಸಿಗ್ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೇಳ್ಕಂಡ್,
ಕೇಂಡೆ,
ಬಣ್ಣ ಇಲ್ದೆ ವ್ಯಾಷವ???
ವ್ಯಾಷ ಇಲ್ದೆ ಆಟವ???
ದಿವ್ಸ ಹೊಸ ವ್ಯಾಷ, ಹೊಸ ಆಟ!!!
--------***----------

Trekking to Kodachadri

2006-12-01T02:13:00.000-08:00

I had been to Kodachadri on the Diwali vacation. It was a sudden decision. All my cousins and my brothers planned to go by leaving aside the girls. When I said that I will join them, they tried to scare me by telling that it will be difficult for girls, I can’t climb the hill and they need to arrange an ambulance to carry me at the end (this is all sorts of avoiding fundas I know !!! but I am not the girl to leave… I also have some fitting stuff & there is no other go, except taking me with them). Three bikes were arranged. We were 7 people. For my sake, my youngest brother need to drop the trip but when I saw his face I felt bad. Finally somehow we managed to get one more guy with the bike of course :) !!!

We 3 (myself, my 2 brothers), 4 cousins & Chikki’s(aunt’s) brother started from Kundapura (around 10-10.30am).
All the bikes were giving competition (speed more than 70 km/hr) to each other. We reached Kollur at around 12pm.

We reached near kodachadri at around 12.30pm-1pm (8-9 Km away from Kollur...In between we stopped near a small fall kind of place)

We visited Devi Mookambika’s origin place in the begining and few temples over there. Next Ganapathi Guhe, Shankara Peetha (Sarvajna Peetha), Chitra moola (River origin). You can find few small falls here and there all the way to top of the hill. My father told few more places but we couldn’t go.

Leaches will accompany you all-along the journey to the hill. If you were unaware then you may welcome them to your home too :)

Kodachari is a beautiful place to go for trekking. One should go before the middle age else it will be difficult to climb the hill.

Bike riding…ooooooooooooooh..I can’t explain. I was sitting behind my cousin’s bike. The way to the hill was not that great...In that also, he balanced the vehicle so nicely… I really appreciate the way he rides... I wish I could ride... It’s one of my dream toooooo……

While climbing down, my brother had given me a good company with his jokes & fun and made me to forget the tiredness of climbing. I am the eldest among them but they made me to feel like I am the youngest…Really I am very lucky to have such brothers and cousins :).

They didn’t allow me to take photos while climbing up (asked me to come fast and told that I can take photos while coming back) I am cursing them now. I missed beautiful shots :( because while coming back, it was full of mist.

I don’t like to explain all but rather I will say visit once :)

Few shots from my camera (Cannon EOS – 350D – Digital SLR)

One more

Don’t search for me here in these !!! Forgot or what??? I am the photographer hummmmmmmm…;)

ಹೊಯ್ದಾಟ

2006-11-06T04:33:00.000-08:00

ತಿಳಿನೀಲ ಸೀರೆಯಲಿ ಆಕಾಶದ ಸೊಬಗು
ನೀಳ ಜಡೆಯಲ್ಲಿ ಮಲ್ಲಿಗೆ ಮೊಗ್ಗಿನ ಬೆಡಗು

ತೆಗೆದ ಬೈತೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಎಣ್ಣೆಯ ಮಿಂಚು
ಕಿವಿಯೋಲೆ, ಮೂಗುತಿ ತೊಡೆದಿದೆ ಕತ್ತಲ ಸಂಚು

ಕಣ್ಗಪ್ಪಿನ ನಡುವೆ ಹೊಳೆಯುತಿದೆ ಬಿಂದು
ವಿಶ್ವ ಪಥಕೆ ಹಾಕಿದ ಸಿಂಧು

ತುಂಬಿದ ಹಾಲ್ಗೆನ್ನೆಯಲಿ ಅರಶಿನದ ಕಳೆ
ಕೈಯ ಬಳೆಯಲ್ಲಿ ಹರಿಯುತಲಿದೆ, ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ಹೊಳೆ

ತೆಗೆದ ಶ್ರುತಿಯಲ್ಲಿ ಸುಶ್ರಾವ್ಯ ಸಂಗೀತ....

ತಂಬೂರಿ ಹಿಡಿದ ಕೈಗಳು ಬೇಡುತಿವೆ ಹೊಸಗನಸು...

ಬದಲಾಗಿದೆ, ಸೀರೆ ಪ್ಯಾಂಟ್-ಶರ್ಟಿಗೆ, ಎಣ್ಣೆ ಕಾಣದ ಜಡೆ ಕ್ರಾಪಿಗೆ, ಅರಶಿನ ಮೆಕಪ್ಪಿಗೆ
ಮಾಯವಾಗಿದೆ ಮೂಗುತಿ-ಕಿವಿಯೋಲೆ
ಬಳೆಯಿಲ್ಲದ ಕೈಗಳು ಸಾರುತಿವೆ ಆಧುನಿಕತೆ

ಇಂದೂ ನುಡಿಸಲಿಚ್ಚಿಸಿದೆ ಮನ ತಂಬೂರಿ...

ತೆಗೆದ ಶ್ರುತಿಯಲ್ಲಿ ಅಪಸ್ವರವೇನು ಇರಲಿಲ್ಲ
ಆದರೆ ಮೊದಲಿನ ಮಾಧುರ್ಯ ಬರಲಿಲ್ಲ

ಹೊಯ್ದಾಡುತಿದೆ ಮನ ತಂಬೂರಿಯ ಜೊತೆ...

ಮಧುರ ನೆನಪಿನ ಸವಿಯನುಂಡು,
ನವ್ಯ ಬದುಕಿನ ಕನಸ ಕಂಡು.

Diwali Special

2006-10-31T06:31:00.000-08:00

Yes..I am back with diwali special. I went to my native and had lots of fun. From this fast going life, had a break of few moments I can say. Frankly speaking Nature is very crazy thing to know. I can't describe everything but few things I can share about the diwali which is celebrated differently at my place (I think so..).
All know about Balindra - Bali Padyami- the story takes different turns in different places but the basic theme remains the same,a great person who had given everything, himself to Vamana (Maha-Vishnu) and worshiping that great person in our own way.

For the Abhyanjana(oil bath), we dressed our copper pot like this. That is filled with water, will put bit of turmeric powder (which treated as good Antibiotic scientifically)and using different kind of leaves will prepare syrup and use that for head bath.

After taking bath, we were allowed to collect different flowers. These flowers were used in night while doing the pooja of paddy fields.
Following are few flowers shots

In the night, we all go with light of Soodi(its made up of coconut leaves used for firing-replacement for Torch) and we will wait for this always. Uncle will say one slogan "Holi kotro baligondro.. Balidevru tamrAjyakk tAve bandru..Holiye ba holiye ba holiye ba (It's in Kundapura kannada). holi means Paddy, By giving paddy to us, Balindra sacrified himself...This day, he is called again to this earth (kingdom) and had given all the respect. Again praying for the paddy to grow well. We will put those flowers, and the light to the paddy field.
Once uncle finishes his slogan, we have to shout like Koo... Koo... Koo... (we are allowed to shout to the extent - only on this day). When we were children, we used to compete with others to shout. Sometimes we will start shouting koo koo koo before uncle finishes his slogan (that time we will get the scolding from him). I thought its Huli(Tiger) instead of Holi(Paddy). I was assuming that it is Huliye(Tiger) ba(come)..and wonder why they are calling Huli(Tiger) to the paddy fields!!!! When I have grown up, I understood the correct meaning of it.
Next day my mother should prepare pepper kashaya to correct the voice (shouting effect).

Ha!! this kind of putting light to paddy fields on this day has the scientific meaning too. Every body keep the light, it's kind of collectively, killing the insects which effect the paddy fields.

This is very different from the crackers and other stuff. Crackers were preserved for Tulsi pooja.

ನನ್ನೊಳಗಿರುವ ನಾನು

2006-09-12T00:15:00.000-07:00

ಈ ೫(ಐದು) ದಿನಗಳ ಯಾಂತ್ರಿಕ ಜೀವನದಿಂದ ಮುಕ್ತಿ ಸಿಗುವುದು ಈ ಎರಡು ದಿನಗಳಲ್ಲಿ. ಒಂದು ದಿನ ನಿದ್ದೆ, ನೆನಪು, ಮೌನ -ಮಾತುಗಳಲ್ಲಿ ಕಳೆದರೆ ಮತ್ತೊಂದು ದಿನ ಕೆಲವು ಪುಸ್ತಕಗಳ ನಡುವೆ ಮತ್ತೆ ಸಂಜೆಯು ಸಣ್ಣ ಕಾಲ್ನಡಿಗೆಯಲ್ಲಿ (ನರಸಿಂಹರಾಜ ಕಾಲೋನಿಯಿಂದ ಗಾಂಧಿ ಬಜಾರ್ ತನಕ)ಮುಗಿಯುವುದು ರೂಢಿ. ಯಾರಾದರು ಜೊತೆಗಿರುತ್ತಾರೆ. ಇಲ್ಲದಿರುವುದೇ ಅಪರೂಪ.

ಅದು ಮುಸ್ಸಂಜೆ ಹೊತ್ತು. ಮತ್ತ್ಯಾರು ಇಲ್ಲದ ಕಾರಣ ನಾನು ಮತ್ತು ನಾನು (ನನ್ನೊಳಗಿರುವ ನಾನು) ಜೊತೆಯಾಗಿ ಹೊರಟೆವು...ಯಾವಾಗಲೂ ನನ್ನೊಂದಿಗೆ ಜಗಳವಾಡುತ್ತಿದ್ದ ನಾನು ಇವತ್ತು ಮಾತ್ರ ತುಂಬಾ ಮೌನವಾಗಿತ್ತು. ಮೌನವನ್ನಾದರೂ ಮಾತಾಡಿಸಬಹುದು, ಆದರೆ ಈ ನಾನುವಿನ ಮೌನ ತುಂಬಾ ಅಸಹನೀಯ. ಇಬ್ಬರೂ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೇವೆ ಹಿಂದು ಮುಂದಿಲ್ಲದ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ....ಒಂದೊಂದೇ ಕವಲು ಕಾಣುತ್ತಿದೆ. ಏಷ್ಟೋ ಜನ ಜೊತೆಯಾಗುತ್ತಾರೆ, ಅವರ ಗುರಿ ಬರುವ ತನಕ. ಮತ್ತವರದೇ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಮುಳುಗುತ್ತಾರೆ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಹೀಗೆ ಜೊತೆಯಾಗುವ ಜನರಿಗಿಂಥ ಮೌನದ ಗೆಳೆತನ ಖುಷಿ ಕೊಡುತ್ತದೆ.

ಎದುರಿಗೆ ಆತುರ ಆತುರವಾಗಿ ಬಂದು ಹೋಗುವ ವಾಹನಗಳ ಶಬ್ದ ಕೇಳುತ್ತಿತ್ತು. ಮರಗಳ ನೆರಳಿನಲ್ಲಿ ನಡೆದು ಹೋಗುತ್ತಿರುವ ನಾನು ಈ ಶಬ್ದ ಕೇಳಿ ಬೆಚ್ಚಿಬೀಳುತ್ತಿದ್ದೆ. ಮರದ ಮೇಲೆ ಗೂಡಿಗೆ ಮರಳುತ್ತಿದ್ದ ಹಕ್ಕಿಗಳ ಚಿಲಿಪಿಲಿ, ವಾಹನಗಳ ಧ್ವನಿಯ ನಡುವೆ ಕೇಳದಷ್ಟು ಕರಗಿ ಹೋಗಿತ್ತು.

ನಾನು ಯಾವುದೋ ಭ್ರಾಂತಿಯಲ್ಲಿ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೆ. ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರದಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ವೃದ್ಧರು ರಸ್ತೆ ದಾಟಲು ಕಷ್ಟಪಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಆವರು ರಸ್ತೆಯ ಆ ತುದಿಯಲ್ಲಿ. ನಾನು ರಸ್ತೆಯ ಈ ತುದಿಯಲ್ಲಿ. ಹೋಗಬೇಕೆನ್ನುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಅವರೇ ಹೇಗೋ ಈಚೆಗೆ ಬಂದರು. ಮುಂದೆ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಹುಡುಗರ ಗುಂಪು ಕಾಲೇಜ್ ಎದುರಿಗಿತ್ತು. ರಜಾ ದಿನ ಆದರೂ ಅವರಲ್ಲಿ ಸೇರಿದ್ದರು. ಆವರ ಮುಖವೇ ಹೇಳುತ್ತಿತ್ತು, ಅವರಿನ್ನೂ ಸಣ್ಣ ವಯಸ್ಸಿನವರೆಂದು. ಆದರೆ ಹೆಚ್ಚಿನವರ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಸಿಗರೇಟ್. ದಮ್ಮು ಹೊಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಅವರನ್ನು ನೋಡಿ, ನನ್ನ ದಮ್ಮು ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಹಾರಿ ಹೋಯ್ತು. ಇನ್ನೊಂದು ದಿನ ನಾ ನೋಡಿದ ಘಟನೆ ನೆನಪಿಗೆ ಬಂತು. ಆಫೀಸ್ ವಾಹನಕ್ಕಾಗಿ ನಿಂತಿದ್ದ ನನಗೆ ಒಬ್ಬ ಪುಟ್ಟ ಸೈಕಲ್ ಸವಾರ ಕಾಣಿಸಿದ. ಅವನು ೭-೮ ತರಗತಿಯಲ್ಲಿ ಓದುತ್ತಿರಬಹುದು. ಅವನು ಹಾಕಿದ ಸಮವಸ್ತ್ರ ಅದನ್ನು ಧೃಢಪಡಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಅವನ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಸಿಗರೇಟ್ ಅರ್ಧ ಸುಟ್ಟಿತ್ತು!!! ನನಗೆ ನಂಬಲಿಕ್ಕೆ ಆಗಲಿಲ್ಲ. ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ನೋಡುವಾಗ ಬಾಯಿಂದ ದಟ್ಟ ಹೊಗೆ ಬರುತ್ತಿತ್ತು!!! ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಅವ ಹೊರಟು ಹೋದ. ಈಗಲೂ ನನಗೆ ನಂಬಿಕೆ ಬರುತ್ತಿಲ್ಲ. ಇವರೆಲ್ಲ ಹೀಗೇಕೆ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ ಅಂತ ಯೋಚಿಸುತ್ತ ಮುಂದೆ ಹೋದೆ.

ಸಣ್ಣದಾಗಿ ಸಂಗೀತ ಕೇಳುತ್ತಿತ್ತು. ನನಗರಿವಿಲ್ಲದೆಯೇ ಸಂಗೀತ ಕೇಳಿದ ಕಡೆ ನನ್ನ ಹೆಜ್ಜೆಗಳು ಹೊರಟವು. ಆದು ಬ್ಯೂಗಲ್ ರಾಕ್ ಉದ್ಯಾನವನ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಸಂಗೀತ ಕಾರಂಜಿ ನೋಡಲು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೆ. ಆ ದಿನ ಮಾತ್ರ ಚಿಕ್ಕ ಮಕ್ಕಳಿಂದ ಕೀ ಬೋರ್ಡ್ ನುಡಿಸುವ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಇತ್ತು. "ಆದರ್ಶ ಸುಗಮ ಸಂಗೀತ" ಏರ್ಪಡಿದ ಸಂಗೀತ ಸಂಜೆ ಅದಾಗಿತ್ತು. ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಅಲ್ಲಿದ್ದು ಮತ್ತೆ ಗಾಂಧಿ ಬಝಾರಿನತ್ತ ಹೊರಟೆ. ಬೇಕಾದ ಕೆಲವು ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, "ಅಂಕಿತ"ದೊಳಗೆ ಹೊದೆ. ನನಗಿಷ್ಟವಾದ ಪುಸ್ತಕವೊಂದನ್ನು ಖರೀದಿಸಿ ವಾಪಸು ಹೊರಟೆ. ತುಂಬಾ ಬಾಯಾರಿಕೆ ಆಗುತ್ತಿತ್ತು. ಆಗಲೇ ಕತ್ತಲಾಗುತ್ತ ಬಂದಿತ್ತು. ಎಳನೀರು ಕುಡಿಯಲು ನಿಂತ ನನ್ನನ್ನು ಪುಟ್ಟ ಹುಡುಗಿ ಎಂಥದೋ ಆಸೆಯ ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ನೋಡಿದಂತಾಯಿತು. ಭಾಗ ಮಾಡಿದ ಎಳನೀರ ಚಿಪ್ಪಿನಲ್ಲಿ ಏನಾದರೂ ಸಿಗುತ್ತದೇನೋ ಅಂತ ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅವಳ ಪುಟ್ಟ ಕೈಗಳು ಎಳನೀರು ಹಿಡಿಯುವಷ್ಟು ಶಕ್ಯವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಎದುರಿಗೆ ಸೇಬಿನ ಗಾಡಿ ನಿಂತಿತ್ತು. ರಸ್ತೆ ದಾಟಿ ಸೇಬು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಈಚೆ ಬಂದೆ. ನನ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳು ಆ ಹುಡುಗಿಗಾಗಿ ಹುಡುಕಾಡಿದವು. ಅವಳು ಎಲ್ಲೋ ಮಾಯವಾಗಿದ್ದಳು. ಅಲ್ಲೇ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕಟ್ಟಡ ತಯಾರಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಅವಳು ಅಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವವರ ಮಗಳಿರಬಹುದು ಎಂದು ನನ್ನ ಊಹೆ. ಕಟ್ಟಡದ ಹತ್ತಿರ ಬೆಳಕಿನ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಅಷ್ಟಾಗಿ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಹಾಗಾಗಿ ಅದರ ಹತ್ತಿರ ಹೋಗಲು ಭಯವಾಯಿತು. ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಕಾದೆ. ಅವಳು ಬರುವಳೆಂದು. ಅವಳು ಬರಲೇ ಇಲ್ಲ. ತುಂಬಾ ಬೇಜಾರಾಯಿತು. ವಾಪಾಸು ಬರುತ್ತಿದ್ದೆ, ಇನ್ನೊಂದು ಮಗು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಆಟಿಕೆ ಹಿಡಿದು, ಬಾಯಲ್ಲೇನೊ ಜಗಿಯುತ್ತ ಖುಷಿಯಾಗಿ ಅಪ್ಪ-ಅಮ್ಮರ ಜೊತೆ ಕುಣಿದು ಹೋಗುತ್ತಿತ್ತು. ಮತ್ತದೇ ಕತ್ತಲಲ್ಲಿ ಮಾಯವಾದವಳ ನೆನಪಾಯಿತು. ಕತ್ತಲು ಮತ್ತೂ ಜೋರಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಬೇಗ ಬೇಗನೆ ಮನೆ ತಲಪುವ ಯತ್ನ ಮಾಡಿದೆ. ಆ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಬರುವುದು ನನಗೇನೋ ಖುಷಿ. ಸಾಧಾರಣವಾಗಿ ಎಲ್ಲ ಮನೆಗಳ ಮುಂದೆ ಪಾರಿಜಾತ ಗಿಡ, ತೆಂಗಿನ ಮರಗಳು ಇದ್ದವು. ಅಲ್ಲಿ ಯಾವಾಗಲೂ ಮಕ್ಕಳು ಆಡುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ. ಅವರ ಮುಗ್ಧ ನಗು, ತುಂಟ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ನೋಡಲೆಂದೇ ನಾನು ಆ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಬರುತ್ತೇನೆ. ಆ ದಿನ ಒಬ್ಬ ತಾಯಿ ತನ್ನ ಮಗನನ್ನು ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ಕೂರಿಸಿಕೊಂಡು, ಹಾಡನ್ನು ಗುನುಗುತ್ತ, ಮಜ್ಜಿಗೆ ಅನ್ನವನ್ನು ಊಟ ಮಾಡಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಕತ್ತಲಲ್ಲಿ ಅರಳುವ ಪಾರಿಜಾತದ ಸುಗಂಧವನ್ನು ದಾಟಿ ಈ ಮಜ್ಜಿಗೆ ಅನ್ನದ ಪರಿಮಳ ಮೂಗನ್ನು ತಲುಪಿ ಬಾಲ್ಯವನ್ನು ನೆನಪಿಗೆ ತಂದಿತು. ಅದೇ ಗುಂಗಿನಲ್ಲಿ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದ ನನಗೆ ಹಾಸ್ಟೆಲಿನ ಗೇಟು ಸ್ವಾಗತ ಕೋರಿತು.

ಅಲ್ಲಿಯ ತನಕವೂ ನಾನು ಮೌನವಾಗಿತ್ತು. ರಾತ್ರಿ ಊಟ ಮಾಡಿ ಮಲಗಿದೆ. ಎಷ್ಟೋ ಹೊತ್ತಿನ ನಂತರ ನಿದ್ದೆ ಬಂತು. ನಾನು ಮಾತ್ರ ಗೂಡಿಗೆ ಮರಳುತ್ತಿದ್ದ ಹಕ್ಕಿಗಳ ಚಿಲಿಪಿಲಿ ಕೇಳುತ್ತಿತ್ತು. ವೃದ್ಧರ ಕೈಹಿಡಿದು ರಸ್ತೆ ದಾಟಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಸಿಗರೇಟ್ ಹಿಡಿದ ಮಹಾನುಭಾವರ ಬಗ್ಗೆ ಚಿಂತಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಎಲ್ಲರ ಜೊತೆಗೂಡಿ ಕೀ ಬೋರ್ಡನಲ್ಲಿ ಭಾವ ಗೀತೆ ನುಡಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಕತ್ತಲಲ್ಲಿ ಮಾಯವಾದವಳ ಕೈಗೆ ಸೇಬಿನ ಚೀಲವನ್ನಿತ್ತು, ಅವಳ ಖುಷಿಯಾದ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ನೋಡಿ ತೃಪ್ತಿ ಪಡುತ್ತಿತ್ತು. ಮಗುವಿನ ಜೊತೆ ನಾನು ಕುಪ್ಪಳಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಅಮ್ಮನ ಮಡಿಲೇರಿ, ಕಥೆ ಕೇಳುತ್ತ, ಮಜ್ಜಿಗೆ ಅನ್ನ ತಿನ್ನುತ್ತಿತ್ತು. ಕೊನೆಗೂ ನಾನು ನನ್ನ ಜೊತೆ ಆಗಲೇ ಇಲ್ಲ. ಗಡಿಯಾರ ಏಳಾಯಿತು ಏಳು ಎಂದಿತು. ಮತ್ತದೇ ಯಾಂತ್ರಿಕ ಬದುಕು ಪ್ರಾರಂಭವಾಯಿತು. ನಾನು ಮಾತ್ರ ಐದು ದಿನಗಳ ನಂತರದ ಬದುಕಿನ ಕನಸು ಕಾಣತೊಡಗಿತು. ನಾನು ಬೇಗ ಬೇಗನೆ ಆಫೀಸಿಗೆ ತಯಾರಾಗುತ್ತಿದ್ದೆ. " ಮತ್ತದೇ ಹೊಸ ಚೈತ್ರ, ಹೊಸ ಚಿಗುರು...." ಎಂಬ ಭಾವಗೀತೆ ಭಾವ ತುಂಬಿ ಬರುತ್ತಿತ್ತು.

Live performance of Violin – A great concert

2006-09-05T03:43:00.000-07:00

This the right time for many of the orchestra-shows, to be on live on behalf of Vinayaka chathurthi.

On September 4, around 8pm in Mallikarjuna temple (Near APS college ground) the program is scheduled to happen.

I got a great opportunity to see live concert of the great artist of violin Vidvan Kunnakudi Vaidyanathan. I was in fact bit excited to attend.

The stage was occupied with all old aged spirits- I should call them so. They are full of spirit to give their best performance. All the members of the troupe are Vidvans in their own way (Tabla, Ghatam, Mridangam etc). Except the Violinist, everybody was seen on the stage. His appearance followed a big applause.

The program started with “Vaataapi Ganapathim Baje”. The next “Saamaja varagamana”.
He was playing with other artists, like taking to very low pitch and to high pitch and allow them show their talents with him. I was stunned to see that he didn’t remove his hand from violin for about more than 20 min. Even at that age, the way he was playing can’t be explained.
The hold on the instrument was too good. He was too much.
Later it continued with different Keerthanas & Devara namas. “Raghuvamsha..” was too good.

In one of the song i.e “Himagiri tanayehe”, he mixed all possible sort of combination i.e in between he played “Aadisidaleshodaa..”, “Snehithane…(i.e Chupkese from Sathiya film)”, “Kehta Hai Mera Dil (from Jeans), Radio sound (beginning one) and few other songs. While starting the each one, he came back to “Himagiri tanayehe” again. That was the great thing. Later he played “Alaipayude (one of my favourites)”. The list goes on and on but my time was up to be back. I wanted to hear more but can’t help for that.

Han.. Forgot to mention about this. I can say it’s a sort of disturbance in the middle of the concert (they know nobody will remain to see if they keep at the end)

One elderly person was called on the stage. They were planning to honor him for his work for that association.
MC (don’t know the name of the person) called Irannayya (the actual name is Hirannayya – MC spells like that) to come on to the stage. Hirannayya came on the stage and did namaskara to all (like a political man).. He was still doing the same. MC got irritated (I felt) or hurrying up and asked him to come to the other part of the stage where a chair (common one) is kept. They chair is decorated with some cloth (looks bit old from distance). MC asked him to sit down on this chair and told the history (Irannayya’s great work bla bla bla stuff). At the end he asked Violinist (it was surprise for him) to honor this Irannayya (What a great culture..– Calling such a great person from TamilNadu and asking him to honor the person from here..Don’t have the inch of common sense!!! It’s like calling guest to serve in our home). I don’t know what happened to violinist he didn’t turned up (either he didn’t understood what MC told in Kannada or not willing to honor the person). I felt that was the good lesson for them. Different people were called to give different things for honored person i.e a Peta, Garland, pen to keep track of the accounts (funny) and MC presented a small Ganesha idol. MC was very proud to give that it seems.

Later MC called one more person on stage to honor. That guy didn’t turn up. MC had given the mike to Irannayya (I was literally irritated by this time hearing his pronunciation) to cover the time. Though Hirannayya is more than 75, he spoke with Great Spirit (Talking like Dr. Raj - Nothing is mine all things are yours). He didn’t forget to tell jai Karnataka mate and Jai Baharat...(hummm) at the end.

Now the mike again came to MC (I was feeling bad). Now he asked people on stage to that quickly honor Violinist (Yellaru ottige bega bega Kunnakudi avrigi Aara(Haara) Aaki(Haaki)).
One gentle-man went to put peta on Violinist, MC announced that time, “Please, go that side and put peta so that you will also come in photo” (Is it neccessary to announce this too??? I couldn’t control myself at this time).
The drama ended and again the concert continued immediately. Thank God. Anyway I enjoyed this too.
A great evening…. My heart filled with satisfaction.

An eye on this Ritual

2006-08-16T07:41:00.000-07:00

Few Rituals are followed for sake of following and nobody bothers to look at the reason behind it.

If one closely looks in to few rituals then can find the true meanings in it. Indian culture is very rich with these customs. Few of them really give the way to get the peace of mind and mind control. One such ritual which is followed from long is the “Brahmopadesha” i.e threading ceremony. Guys will be given this at the earliest of their life… means to say before they complete 8 years (treated as an ideal age).

The mantra that taught at this ceremony has lots of meaning in it. Only thing is the Guru should guide the chant properly.

The heart of this ceremony is the “Gayatri Mantra”.

The Gayatri Mantra is otherwise known as Savitri Mantra. The presiding Deity of the mantra is ‘Savitri’ or ‘Savitur’ (Lord Sun). This is the most important mantra written in vedic-metre called ”Gayatrl’, therefore, by tradition this mantra has come to be known as Gayatri Mantra.

Mantra invokes the Lord Sun, which in turn invokes the Self, the Atman within. The Atman is the illuminator of all perceptions, emotions, and thoughts, just as the Sun is the illuminator of all the world. The Gayatri Mantra is an appeal by the seeker to the divine Sun within to emerge out to the cloud of desires and shine forth its resplendent light.

The greatness of the Gayatri Mantra lies in its power — the power of mantra and the power of prayer. It is believed that when the power of prayer is combined with the power of mantra, one is fully equipped with the most effective instrument for the unfoldment of the spiritual potentialities. It is believed that anyone frightened in the dark, is advised to chant the Gayatri Mantra to overcome the nervousness of the fright. The congregational japa of the mantra is also believed to help overcome many of the societal problems.

The Guru initiates the boy into spiritual study by giving him the sacred Gayatri Mantra. The boy is considered dwijah, which means twice born. The first birth of the gross personality is when the physical body emerges from the mother’s womb. The second birth now is that of the subtle body when the mind and intellect are fully grown and ready to receive the knowledge of the supreme Reality.

The Gayatri Mantra is chanted generally at each Sandhya. There are two Sandhyas in a day — dawn and dusk. The word Sandhya means the blending point of day and night. According to one’s faith, devotion, and convenience, the mantra can be chanted any number of times at each Sandhya. The Veda advises us to chant the mantra both at the dawn and at the dusk, standing in water and facing the Lord Sun. The devotee chanting the mantra is required to carry water in his palm and at the end of each mantra japa, he must offer that water to the Lord Sun. The offering of the water signifies that the devotee is “going round” in reverence and devotion round the Lord Sun. The chanting of this mantra with the right understanding of its sacred meaning is believed widely to have the power to dispel all the negative tendencies in the human mind and thereby unfold the supreme Self within. As a rule, the Gayatri Mantra should not be chanted after the sunset.

To my cousin, uncle thought of giving this at the earliest. So preparation started like anything. The day came.

Following are few shots of the ceremony. These had been taken from my colleague Himanshu's Camera - Cannon S2 IS

Getting Ready for the ceremony

Putting the thread

Getting the Gayathri Upadesha

Taking the Bhiksha from parents

Ready for the Arathi

Taking(Grabing) the gift from his cousins :)

He is 8 years old. He still has naughty attitudes with in him. He followed whatever Purohits (Priest) taught. The fun part of the function was at the end. He supposed to say few mantras while taking the food i.e before start eating and before stopping it. Also he not supposed to talk in between. He started with great spirit but when it comes to the end, he saw all his friends playing so he just ran away with out saying the mantra. Poor fellow called again and made once again sit and say the mantra. Also he accidentally spoke in between while taking the food. Everyone was trying to make him speak.

In the evening, few were asked to teach him the mantra but fingers were pointed to each to other. For my astonishment nobody knows it properly. My youngest brother is bit OK in that. He came forward to teach him…
These good cultures are going away from new generation!!!

Inspirations

2006-08-09T23:09:00.000-07:00

Few good forwarded stuff... would like to put which shows some inspiring words.

Amazing Santoor

2006-05-22T05:21:00.000-07:00

I can't hold myself this.....
I love all musical instruments and music form heart. I can forget the whole world listening to these.
Visit http://musicalnirvana.com can get all instrumental music by great artists.
One of them i.e Santoor by "Rahul Sharma" son of "Shivkumar sharma" great artist of Santoor. Listen to his "Time traveller" and "Parimahal". I am sure everyone will love it & enjoy.
http://rahulsharma.santoor.com/

Enjoy the music.

कितने अजीब रिश्ते हैं यहाँ पे

2006-04-25T22:58:00.000-07:00

One of my Favourite song lyrics...

Title: कितने अजीब
Film: Page 3
Starring: Atul Kulkarni, Bomaan Irani, Konkana Sen Sharma, Sandhya Mridul, Tara Sharma
Singer: Lata Mangeshkar
Music: Shamir Tandon
Lyrics : Ajay Jhingran, Sandeep Nath

Part I (Hindi version)

कितने अजीब रिश्ते हैं यहाँ पे |
दो पल मिलते हैं साथ-साथ चलते हैं |
जब मोड़ आए तो बचके निकलते हैं |

यहाँ सभी अपनी ही धुन में दीवाने हैं |
करें वोही जो अपना दिल ठीक माने है |
कौन किसको पूछे कौन किसको बोले |
सबके लबोन पर अपने तराने हैं |
ले जाए नसीब किसको कहाँ पे |
कितने अजीब रिश्ते हैं यहाँ पे |

ख़्वाबों की ये दुनिया है ख़्वाबों में ही रहना है |
राह ले जाए जहाँ संग-संग चलना है |
वक़्त ने हमेशा यहाँ नये खेल खेले |
कुछ भी हो जाए यहाँ बस खुश रहना है |
मंज़िल लगे क़रीब सब को यहां पे |
कितने अजीब रिश्ते हैं यहाँ पे |

In English alphabets...

kitney ajeeb, rishtey hain yahan pe
do pal miltey hai, saath saath chalte hain
jab modh aaye toh, bachke nikalte hein

yahan sabhi apani hi, dhun mein devaane hein
kare vohi jo apna, dil thik maane hein
kaun kisko pooche, kaun kisko bole
sabke labon par, apne tarane hein
lejaye naseeb, kisko kahan pe
kitney ajeeb rishtey hain yahan pe,

kwabon ki ye duniya hein, kwabon mein hi rehana hein
Rahan le jaye jahan, sang sang chalna hein
vaqkt ne hamesha yahan, naye khel khele
Kuch bhi ho jay yahan, bas khush rehana hein
manjil lage kareeb, sab ko yahan pe
kitney ajeeb rishtey hain yahan pe

Part II (sad) (only in English Alphabets :( )

do pal miltey hein, saath saath chalte hein,
jab modh aaye toh bachke nikalte hein,
kitney ajeeb rishtey hein yahan pe,

thokar bhi khana hein, chalte bhi jana hein,
vaada kiya toh, usko nibhana hein,
yahan sabko saare, daav aazmaney hein
sabhi ek duje se, zyada sayane hein
kitney ajeeb, rishtey hein yahan pe

Enjoy maadi :)

Why can't I enjoy???

2006-04-15T21:52:00.000-07:00

Always I ask this question to myself from my childhood...
Why can't I enjoy the every moment in my Life???
I know the life is not so easy how I think. Some times I get more than expected and sometimes I won't get what I expected. Whatever may be, I can't enjoy the things as a normal person.
When I am there with my friends or relatives or family members enjoying the things, suddenly I feel like I am loosing this happiest thing with in a fraction of second. The moment I feel,I become alone and lonely with in that crowd. The pain is more than the enjoyment.

May be thinking of the loosing of the enjoyment for next moment makes me, not to enjoy the current moment???

Even I observed many times in my life that how much happiness I get, the same amount of sadness follows soon. They are balanced.

The fear of accepting the sadness may be making me not to enjoy ???

I want to get that silent enjoyment,the peace of mind...might be with some satisfaction. Can I???

Yet another appreciation

2006-04-15T21:33:00.000-07:00

This happend recently i.e 23 March 2006 in Taj recidency. QA conference was conducted by my new employer in Bangalore. All the Managers from US counter part and Bangalore were present with the whole QA team from Bangalore. All Managers presented their work, acheivements etc. It was one full day function.

End of the program has the recognition for work from team. Few were called and rewarded for their work. Each ones manager came on stage and explaining about their work. Even I too was called. I couldn’t believe myself it was great surprise to me. CEO had given the appreciation letter. I was shocked and I never ever expected that one day I will be called like this.

In the above photo, I missed myself from shoot as I rushed back but can see my manager telling about me and can see CEO & others too.

First day in Jeans at office

2006-04-11T06:31:00.000-07:00

Might be it has been more than one and half years over from now...

Yes...I decided to wear the Jeans one day. I brought jeans and kept that inside for a long time. All my friends started insisting me to wear that. Now I should think of stitching the top (Kurtha type) for the Jeans, as I was feeling uncomfortable to wear short top all of a sudden.

We three (Me, another friend and my room mate) went to a shop to buy the cloth for top. The sales guy started showing different varieties. He was very active, smiling and showing his smartness while talking. We finalized one and told to give about one and half meters. He did the same. We were about to give the money and asked about the cost. For our shock, he told Rs. 410. I couldn’t believe and never thought it may come that costly. I was thinking that it might cost at the most 200 to 250. I didn’t have that much money with me. We can’t go without buying that because it has been cut from the bundle and nobody can reuse the same. I collected the money from my friends and brought. This was the good experience, which realized us that we need to be smart enough in Bangalore while shopping. That day onwards I started calling that top as 420-Top.

After the top is stitched, still I kept that for one week or so. Finally one day I wore that to office with a jacket on top it. Went silently to office and sat in my seat. I don’t want others to notice me in Jeans and start commenting. The guy sitting next to me obviously come to know and started teasing me. Our team size was nearly 10 to 15 members. I looked bit orthodox from the beginning and everybody surprised to see me in Jeans-a sudden change in my dress code. Jeans looked bit loose for few and asked that did I wear Jeans of my brother or father? Someone said it will not suite for me. This was going on. I avoided getting up from the seat most of the time.

Suddenly our onsite coordinator entered our room with his assistant. We were told to gather around including our team manger. I stood behind a cubicle to hide myself from the full view. He started speaking, that he appreciated our team’s work etc etc... Also want to thank for the two people who came forward and did good job among the team members. All of a sudden he called my name. I was not expecting this sudden surprise but now I have to stand in front of the whole team. I was very much embarrassed. Next he called one more colleague. A certificate and a watch have rewarded us. I looked at my Manager with gratitude. I could clearly make out that he controlled himself, not to laugh looking at my dress.

I can never forget the first day in Jeans at office in my life, the reward, also the frank smile of manager towards my dress like other colleagues.

Picture of Life

2006-04-04T03:06:00.000-07:00

I got a superb photo and looking at this, I felt like "Life is a mixture of Brightness & Darkness bounded by time". I love this picture a lot because it showed me the life in it.

Everybody tries to move towards the brightness!!!
Just moving towards the brightness because can't bear the darkness???

Life is not yet clear to me.
What I am expecting from this life??? What is there in this life !!! Why I am here???

Keeping myself aside, I think a lot about the life but finally will endup with confusion and give up this life to drive by itself

The Cab ride

2005-11-10T00:35:00.000-08:00

Got a nice forwarded stuff which touched my heart a lot....Thought better start my blog with this. So here the story goes ...

Twenty years ago, I drove a cab for a living. One day I received a call for a pickup. When I arrived at 2:30 a.m., the building was dark except for a single light in a ground floor window. Under these circumstances, many drivers would just honk once or twice, wait a minute and then drive away.

But, I had seen too many impoverished people who depended on taxis as their only means of transportation. Unless a situation smelled of danger, I always went to the door. This passenger might be someone who needs my assistance, I reasoned to myself.

So I walked to the door and knocked. "Just a minute", answered a frail, elderly voice. I could hear something being dragged across the floor. After a long pause, the door opened. A small woman in her 80's stood before me. She was wearing a printed dress and a hat with a veil pinned on it, like somebody out of a 1940s movie. By her side was a small nylon suitcase. The apartment looked as if no one had lived in it for years. All the furniture was covered with sheets. There were no clocks on the walls, no knickknacks or utensils on the counters. In the corner was a cardboard box filled with photos and glassware.

"Would you carry my bag out to the car?" she said. I took the suitcase to the cab, then returned to assist the woman. She took my arm and we walked slowly toward the curb. She kept thanking me for my kindness.

"It's nothing", I told her. "I just try to treat my passengers the way I would want my mother treated".

"Oh, you're such a good boy", she said.

When we got in the cab, she gave me an address and then asked, "Could you drive through downtown?"

"It's not the shortest way," I answered quickly.

"Oh, I don't mind," she said. "I'm in no hurry. I'm on my way to a hospice".

I looked in the rear-view mirror. Her eyes were glistening.

"I don't have any family left," she continued. "The doctor says I don't have very long."

I quietly reached over and shut off the meter. "What route would you like me to take?" I asked.

For the next two hours, we drove through the city. She showed me the building where she had once worked as an elevator operator. We drove through the neighbourhood where she and her husband had lived when they were newlyweds. She had me pull up in front of a furniture warehouse that had once been a ballroom where she had gone dancing as a girl. Sometimes she'd ask me to slow in front of a particular building or corner and would sit staring into the darkness, saying nothing.

As the first hint of sun was creasing the horizon, she suddenly said, "I'm tired. Let's go now."

We drove in silence to the address she had given me. It was a low building, like a small convalescent home, with a driveway that passed under a portico. Two orderlies came out to the cab as soon as we pulled up. They were solicitous and intent, watching her every move. They must have been expecting her. I opened the trunk and took the small suitcase to the door. The woman was already seated in a wheelchair.

"How much do I owe you?" she asked, reaching into her purse.

"Nothing," I said.

"You have to make a living," she answered.

"There are other passengers," I responded.

Almost without thinking, I bent and gave her a hug. She held onto me tightly.

"You gave an old woman a little moment of joy," she said.

"Thank you."

I squeezed her hand and then walked into the dim morning light.

Behind me, a door shut. It was the sound of the closing of a life.

I didn't pick up any more passengers that shift. I drove aimlessly lost in thought. For the rest of that day, I could hardly talk.

What if that woman had gotten an angry driver, or one who was impatient to end his shift?

What if I had refused to take the run, or had honked once, then driven away?

On a quick review, I don't think that I have done anything more important in my life.

We're conditioned to think that our lives revolve around great moments.

But great moments often catch us unaware-beautifully wrapped in what others may consider a small one.

PEOPLE MAY NOT REMEMBER EXACTLY WHAT 'YOU DID, OR WHAT YOU SAID, BUT THEY WILL ALWAYS REMEMBER HOW YOU MADE THEM FEEL'

I am really impressed by this and felt this is true.